Hasretin Gölgesinde Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Seni sevmek, gecenin en zifiri vaktinde güneşe inanmak gibiydi…
Bir fırtınanın ortasında sığınacak bir liman aramak,
Ve her defasında yine senin kıyılarına vurmaktı.
İçimde biriken bu derin duygu ve hüzün,
Sana ulaşamayan adımlarımın, dile gelmeyen cümlelerimin yüküdür.
Aşk, bir yangın gibi sararken bütün benliğimi,
Yanında bile sana acıkmak, yokluğunda ise yavaş yavaş eksilmektir.
Bir uçurum kenarında tutunmak gibidir senin adını fısıldamak;
Hem düşmekten korkmak, hem de o derinliğe gözü kapalı atlamak…
Özlem, zamana düşen en ağır gölgeymiş meğer.
Saatler seni fısıldar, rüzgâr senin kokunu taşır akşamüstlerine.
Aşk hasret ile demlenirmiş derlerdi de inanmazdım;
Şimdi her nefeste seni aramak,
Her sessizlikte senin sesini beklemek oldu benim kaderim.
Ne kadar uzak olursan ol,
Gözlerimi kapattığım an beliren o yüzün hiçbir yere gitmiyor.
Ben bu ömrü senin sevgine,
İçimdeki bu dinmeyen, bu asil hasrete emanet ettim…