Hasretin Gölgesinde

Bir akşam vaktiydi, gökyüzü yorgun,
Güneş usulca çekilirken ufkun ardına,
Senin adın düştü yine dilime,
Yıllardır kapanmayan bir yaranın sızısı gibi.
O an anladım;
Bazı özlemler zamanla küçülmez,
Bazı sevgiler mesafelerle eksilmez.

Senden sonra şehir değişmedi aslında,
Sokaklar yine aynı sokaklardı,
Ağaçlar yine baharda çiçek açıyor,
Kuşlar yine sabahları aynı şarkıyı söylüyordu.
Ama ben değişmiştim.
Çünkü senin baktığın yerden bakmayı öğrenmiş gözlerim,
Sensizliği görmeye mecbur kalmıştı.
Her şey yerli yerindeydi belki,
Ama sen yoktun.

Bir yağmur başlardı ansızın,
Pencereme vurdukça damlalar,
Senin sesin sanırdım onları.
Bir rüzgâr eserdi gecenin koynundan,
Saçlarının kokusunu getirir diye beklerdim.
Beklemek...
Belki de aşkın en ağır tarafı buydu.

Ne çok gece geçti böyle.
Ay gökyüzünde büyüdü, küçüldü,
Mevsimler birbirinin omzuna yaslandı.
Kışlar geçti içimden,
Baharlar açmadan soldu.
Ama senin yokluğun,
İlk günkü kadar taze kaldı yüreğimde.

Hasret,
Bir insanın içine kurduğu görünmez bir şehir gibidir.
Sokaklarında sen dolaşırsın,
Meydanlarında senin sesin yankılanır.
Kapıları sana açılır her gece,
Pencerelerinden sen görünürsün.
Ve ben, o şehrin yalnız sakini olarak,
Her gün biraz daha seni yaşarım içimde.

Aşk dedikleri şey nedir bilmem.
Ama eğer aşk;
Bir ismi binlerce kez söyleyip doyamamaksa,
Bir yüzü gözlerini kapatınca bile görmekse,
Bir kalbi yıllar geçse de aynı sıcaklıkla taşımaksa,
Ben seni hâlâ ilk günkü gibi seviyorum.

Geceler bunun şahididir.
Sessizlik bunun şahididir.
Yastığıma düşen uykusuz saatler,
Karanlıkta büyüyen düşünceler,
İçimde yankılanan senli anılar
Bunun şahididir.

Belki diyeceksin ki:
"Ben de seni özledim."
İşte o zaman,
Biriken bütün yağmurlar dinecek.
Kırgın saatler susacak.
Bekleyişin pas tuttuğu kapılar açılacak.
Ve yıllardır içimde taşıdığım özlem,
Bir kuş gibi göğe yükselecek.

Sen benim içimde yarım kalmış bir şarkı,
Bitmeyen bir şiirsin.
Sonu yazılmamış bir hikâyesin.
Ve ben her gün,
O eksik satırları tamamlamak ister gibi
Seni düşünmeye devam ediyorum.

Ey uzaklarda kalan sevgili,
Bil ki aramızdaki yollar ne kadar uzun olursa olsun,
Kalbim sana çıkan yolu unutmadı.
Bil ki zaman ne kadar acımasız akarsa aksın,
Adın hâlâ içimde en güzel yerinde duruyor.
Ve bil ki:
Hasretin en koyu gecesinde bile,
Aşkın ışığı sönmedi.

Seni sevmek,
Bir ömür sürecek bir bekleyiş bile olsa
Vazgeçemeyeceğim en güzel kaderim oldu.
Sen uzaklarda bir yıldız gibi parlasan da
Ben her gece gökyüzüne bakıp
Aynı duayı fısıldıyorum:

Bu uzun hasret,
Mutlu bir kavuşmanın ilk satırı olsun.