Herkesin bir hikâyesi var;
Yedi kat gökteki kandilim.
Bu büyük günahın bahanesi çok,
Alevli ateşte yoldaş bildiğim.
En büyük yanılsamam,
Acıtan yaralar söner,
Aynı dert içten yanmışsa.
Geceler felaha erer,
Sinemde sitem yanmışsa.
İçimi ateşin kaplar,
Kara bulutlar var üstümde,
Mısralar boğazımda düğümlendi.
Tel tel dökülen saçlarım,
Akşamında hüzünlendi.
Çok mu şey istedim senden,
Gönlüme oturdu hüzünler,
İçime ise koskoca bir ağlamak.
Farkındayım, az az ölüyorum;
Zormuş kalbim ondayken yaşamak.
Keşke, diyorum bazen, vuslat,
El ayak çekilince şurama,
Yarım kalmak acısı saplanır.
Ömrümün hazin günleri,
Gitmekle kalmak arasına sıkışır.
Her daim geç kalmıştır gidenler.
İnsanın yüreği de sinesi de,
Bu kadar mı yanar, bu kadar mı kavrulur?
Eğer seni yaralayan öz yareninse;
O yara daha derin sızlar, daha çok kanar...
Kabuk bağlamaz yarenin açtığı o yara,
Acı çektikçe çürür mü insanın vicdanı?
Hayat hiç bu kadar içten kanar mı, acır mı?
Parmaklarımın arasından kayıp gittiğin gün,
Kopardın bir yanımı, kanattın yaralarımı.
Söyleyemediklerimi sustuğum dilime yükledim,
Bilmezdim içine düşmeden önce,
Sevmenin, sevilmenin bu kadar yaktığını.
Ne unutabilirsin, ne de vazgeçebilirsin,
İliklerine işleyen o gözlerin çırpınışını.
Ayağında prangalarla çarmıha gererler,
En derininden özlemek neymiş…
Can yanarken, sol yanından üşürsün.
Sanki bir tabutun içine hapsolur,
Nasır tutmuş bir yürekle çürürsün.
Gözüne Azrail’in silueti ilişir,
Yıllardır bekliyor bir yanım,
Sanki gelecekmişsin gibi…
Her sabah ezanla çöker içime,
Birlikte kurduğumuz hayaller, ya Rabbi…
Yürüdüğüm sokaklar eskidi artık,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!