Hayret Şiiri - Halil Kumcu

Bir gün, “bir gün” diyerek bir gecenin sabahına,
O günü çıkaramayacaksın bir gün…
Bir avuç toprak, birkaç damla yaş olur,
Küflü sayfaların birer birer döndüğü gün.

Hayat, iz bırakmaktır denilir ardın sıra,
Gülen bir gözde, gören bir kalpte…
Varsın gömülsün ebedi uykuya bedenim,
Asırlık aldanışım çürüsün bir cesette.

Bir taş dikerler başıma, üstünde tarih…
Yüreğim yanar o an, içinde sen… silemem.
Yürüdüğümüz yollar göz çukurlarımdan geçer,
Dilimden dökülür beyaz kefene hikâyem.

Anamın kucağındaki sıcaklık nerede şimdi?
Her şey boş, bomboş… ölüp gideceksin.
Ruhunun yoldaşı kara toprak olacak,
Allah’a döndürülmen, tek gerçeğin… bilesin.

Kendimden bile kaçtığım gün…
Gönül çiçeğim çoktan solmuş; hayret üstüne hayret.
Diriler mi ölür, ölüler mi… bilemeden,
Ömrün sonu: ölüm, mezar, kabir, ahiret…

Bir mendil gibi buruşturdu hayat beni,
Bir yanım pişmanlık, bir yanım sitem dolu.
Tutunacak ne bir dal kaldı, ne de bir ses…
Kalbim yorgunlukla doldurmuş bavulu.

Bir gün dönüp baktığında aynaya sorarsın:
"Ben miydim yaşayan, yoksa hatıram mıydı?"
Ne kaldıysa geriye; birkaç dua, biraz gözyaşı…
Hepsi Allah’a… hepsi bir hiçliğin fısıltısıydı…

📍Şair Notu: Bu şiir, insanın kendi faniliğiyle yüzleştiği o derin sessizlik anlarının ifadesidir. Hayatın gündelik telaşı içinde unuttuğumuz en büyük hakikat: ölümlü oluşumuzdur. “Hayret”, yalnızca ölüm karşısındaki şaşkınlığın değil; yaşarken değerini bilemediğimiz şeylerin ardından duyulan pişmanlığın, tutunacak dallar tükendiğinde baş gösteren iç boşluğun da adıdır. Bu mısralar; bir yürek yorgunluğunun, bir teslimiyetin, bir iç sorgunun kalemle buluşmuş halidir. Sonunda hepimiz, ardımızda sadece birkaç dua ve bir sessizlik bırakarak gideriz. Ve bazen en çok “hiçlik” konuşur…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Hayat, ölümün gölgesinde anlam bulan bir yolculuktur.
•Ölüm, yaşanmışlıkların sonu değil, dönüşümüdür.

10 Aralık 2022 / Cumartesi / Bartın