Hazin Şiiri - Halil Kumcu

Yılların üzerime yüklediği düşler,
Göz çukuruma ektiğin yaşlarla kazındı.
O ağır yükü taşırım, içim sızlayarak,
Bir yürek kıyısında, hatıralarım yandı.

Son cümleler dökülürken, darmadağın olmuştum.
“İnsan, seçtiğinin esiridir,” diyen sen değil miydin?
Bir Yusuf masalıydı geçtiğim yollar, bilmeden…
Hâlâ kulaklarımda yankılanır sesin.

Bu amansız dünyada aşk, sevdiğin kadardır.
Geceyle sabah arasında, yanaktan yastığa süzülür.
Hayal meyal hatırladığın kara kalem bir resim,
Kirpiklerin derdi olur, son nefeste dilinden dökülür.

Hepimiz bir gün öleceğiz nasılsa…
Bacağıma hasretini yazmışsın, yürüyemem ki ahirette.
Sorulan her sorunun cevabını yazan kalem,
Ya aklındakiyle konuşur, ya yanındakiyle birlikte…

Hayat; gözyaşı dökmekle yitirmek arasında…
Bir et yığını gibi çürüdüm, içimde beyaz kurtçuklar.
Yüreğimi sıkıştıran bu öykü ne kadar da hazin…
Bilmezsen bil emi: Kuş gibi uçtuğundan beri kanadım ağlar.

Artık ne dönsen duyar yüreğim,
Ne de gelsen, tutabilir ellerim seni.
Ben seni… en sessiz gecemde kaybettim;
Kalbim, senden sonra, bir boşluk heykeli...

Adını andığım her dua eksik şimdi,
Sesin yankılanmaz içimde eskisi gibi.
Bir aşk büyür, susarak ve öle öle…
Ben seni en çok, gidişinle sevdim… suskun bir saat gibi.

📍Şair Notu: Bu şiir, zamanın içimizde bıraktığı sessiz enkazlardan birine dokunma çabasıdır.
Her insan, içinde taşıdığı "keşke"lerin gölgesinde yaşar; bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de bir veda, ömür boyu kalır damarlarımızda... “Hazîn” bu anlamda bir aşkın, bir kaybın, bir suskunluğun ve bir iç çöküşün hikâyesidir. Kalbinizde yankı bulursa, bilin ki o kırık ses sizinle konuşmuştur. Ve belki de en çok… gidişlerde saklıdır sevmek.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir gidiş, ardında onca sessizlik ve binlerce kırık hatıra bırakır.
•Geç kalınmış sözler, en ağır mezar taşlarıdır yürekte.

21 Kasım 2022 / Pazartesi / Ankara