Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Bahar kokuyor kefenim,
Kırgınım şarkının diline;
Bu göğsümü bastıran,
Şurama batan gözlerine.

Ötesi yok çaresizliğimin;

Ağustosun ortasında üşüyor kalbim;
Kaldırımlarda arıyorum, sanki buradasın.
Zaman zaman da deli gibi dövünüyorum;
Sonra bir çocuk gibi avunuyorum ansızın.

Bir garip hallerde özleminle savruluyorum;

Günlerden çarşamba,
Dışarıda yağmur çiseliyor,
İçime ise sensizlik yağıyor.

Aklımda ölüm ve sen varsın,
Hiçbir zaman tutamayacağım elin,

Şimdi adını anmayayım,
İçimde dönen biri var.
Karşı koyamadığım biri,
Benim de herkes gibi duygularım var.

Onu düşünen biri,

Geçmedi, gitti bu sancı, geçmeyecek de.
Dalına küsüp solan yaprak gibiyim.
Nefesimi tutar, öyle ağlarım içli içli.
Rüzgârın önünde savrulan biçareyim.

Oysa çocuklar gibi sevdim seni,

Senden önce karanlıktı dünyam,
İçimde kaybolduğum çok günler oldu.
Ve güneş asla doğmayacak gibiydi,
Eksik ve manasız geceler kök kurmuştu.

Şimdi varlığın sonsuz bir şiir,

Pencerene bıraktığım düşler,
Zamanla geçen acılar gibi.
Hayat denen bir muammadayım,
Savrulurum rüzgârın önündeki yaprak gibi.

Hasret, kısır bir döngü kalbimde.

Sol yanım üşüyor alabildiğine;
Bu yüreğimde taşıdığım yorgunluk.
Kalem kalbe yazmıyor ki anne;
Kalem kâğıda dokununca boşluk.

Hüzünden şarkılar inşa ettim,

Yollarda yürüdüm yalnız,
Ayak izlerim öksüz,
Gölgemde yankılanan bir ah ile,
Söz söylemez dağlar gibi,
Issız gölde bir kamış gibi küskünüm.

Bir yaş daha aldım hayattan;
Zihnimde kelebekler uçuşuyor.
Cevabını bilmediğim sorular,
Aklıma düşüyor, içimi acıtıyor.

Savrulurken düşlerim bir bir,