Biri Var Şiiri - Halil Kumcu

Şimdi adını anmayayım,
İçimde dönen biri var.
Karşı koyamadığım biri…
Benim de herkes gibi duygularım var.

Onu düşünen biri,
Burada hâlâ sana ait biri var.
Şimdi ve burada,
Cam gibi kırdığım bir kalbi var.

Var biri de,
Hareketsiz, hissiz, eceli bekliyor.
Kendi içinde döner hayat,
“Nasılsa herkes yalnız ölür,” diyor.

Belki bu gece gelir, belki de yarın,
Belki sonraki bir gün…
Elimde tuttuğum şu ekmek gibi kokusu,
Odamın duvarlarında tütüyor büsbütün.

Oturdum soluna içimi döküyorum;
Kocaman bir delik açtığı yerime.
Görebilir misin kalbimin atışlarını gözlerinle?
Dokunabilir misin ellerinle yüreğime?

Ne biçim dünya bu be,
Küçücük hayaller yazarız.
Hayatın getirdiklerine,
Bir anda ölüm gelir zamansız.

Ne belli bir yerim, ne sevenim var,
Ama biri var ki bakışlarıyla içime işleyen.
Kurşun yarası gibi,
Kan yerine damarlarımda gezinen.

📍Şair Notu: Bilir misin, bazen bir isim söylemeye bile cesaret edemez insan… Çünkü adı, kalbinde hâlâ yankılanır. Benim içimde de öyle biri var. Ne gitti, ne de tam kaldı. Hani bazen bir sokaktan geçerken burnuna tanıdık bir koku gelir ya işte öyle bir şey. Ne yaparsan yap, o duygu seni bulur. “Biri var” dedim, çünkü varlığı sessizlik gibi — görünmez ama her şeyi sarar. Belki senin de vardır öyle biri… Adını anmadığın ama bir şarkıda, bir yağmurda, bir bakışta aklına düşen. İşte o biriyle yaşar insan; ne tamamen onsuz, ne de onunla. Bu şiir, o eksikliğin sesi… Konuşmayan, sadece içinden “keşke” diyen bir sesin yankısı. Belki bu gece sen de anarsın birini, belki susarsın sadece. Ama bil ki ben seni anlıyorum dostum… Çünkü benim de içimde hâlâ biri var.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•İçimde bir oda var; kapısı hep aynı yüze dönük.
•“Biri var” demek, aslında “artık kimsem yok” demektir.
•Kalbin unuttuğunu zannettiğin kişi, en derinde hâlâ nefes alandır.
•Bazı aşklar söylenmez; insanın içinde gizli bir yangın gibi yaşar.
•Kalbin en derin yerinde hep bir “biri” saklıdır.

26 Ocak 2024 / Cuma / Ankara