Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Cezasız kalmadı sonunda;
Sıcak bir bakışın saçlarımı okşaması.
Kurulan bir oyuncaktan farksızım;
Başıma gelen her şey onun tasarlaması.

Yalanlarla beslenen sesin,

Akılda düşünce, dilde söz acıdır;
Bir şarkıda çürütür için için solunu.
Gözlerinden akan acının resmidir;
Üşütür bakışların, mevsimin ruhunu.

Günler geçer, bilmez neyi eskittiğini;

Gözüm yolda, sözüm yasta,
Adım silinmiş bir çarkta.
Küstüm, sensiz her bir dosta;
Terk edildim kaderime.

Bir hayalin kaldı bende,

Hayal sandıklarından zihnime sızan,
Masallara tutunurum ansızın, gözlerinde.
Camlarımı döven nice senli hatıralar,
Alev olur, bedenime yazılır bir kalemde.

Dumanı üstünde, kıpkızıl yaşlar süzülür,

Gönül bahçemde dil suskun, göz yaşlı,
Yorula yorula geçti yıllarım.
Her acıya alıştım yavaş yavaş,
Sineye sineye çekti yıllarım.

Can bildiklerimden bile usandım,

Sevda ışığından yansır uzaklar,
Kayboldum dar sokağında sonbahar.
Neyden döne döne geçer turnalar,
O mahur beste kulağımda solar.

Tozlu rafta hatıraları sarar,

Bir gece yarısı kaldırımlardayım,
Yalnızlık alnımı örtüyor.
Seyir defterimi yazan,
Pembe uçurtmaları gözlüyor.

Bıçak kemiğe dayandı;

Yokluğun buz keserken sol yanımda,
İçimde beşinci mevsim hüzünlenir.
Yalnızlığımı yakar, savurur kelimelerin;
Gündüz düşlerim zemheride erir.

Hüzünle esen gözlerin üşütür,

Umudu Kafdağı’nın ardına atmışlar,
Ne yolunu bilen var, ne de izini.
Ara ki bulasın,
Parçalasan da bedenini.

Tamam, umut fakirin ekmeği,

Her gün biraz daha artıyor sessizliğim.
Unutulmuş olup da unutamamak,
Yüreğimde amansızca dirilir.
Aklımda dönüp durur, katlanarak.

Gitmek unutmak değil ki;