Ahretlik Şiiri - Halil Kumcu

Uzaktan yandığım gülüm,
Yanağında açan can benim.
Sol yanım sızlıyor sessiz sessiz,
Takılı kaldı sende yüreğim.

Koca şehir çöker üstüme,
Sancım büyür sır gibi içimde.
Mısralarım demir atar limanına,
Tutunur resimlerine meyhanelerde.

En sonsuzundan yanarım içten içe,
Islandığımız ilk yağmurla birlikte…
Yanlış olduğunu bile bile yürürüm;
Aklıma zarar… öyle özlerim işte.

Avuçlarımda titreşir dualarım,
Uçsuz bucaksız, kör bir düğüm gibi.
Gözlerin geceye çökünce ansızın,
Yapışır ellerime son mektupların mürekkebi.

Bir seher vakti ayak seslerimi duyarsan,
Nefesim yüzüne değmeden iplik iplik…
İki damla yaş süzülürse kirpiklerinden usulca,
Bil ki göçüyorumdur; son vuslatımdır, ahretlik.

Ve eğer bir gün anarsan adımı kalpten,
Bir rüzgâr eserse içini üşüten şiddetiyle…
Bekliyorumdur seni… bu dünyanın ötesinde,
Hâlâ aynı aşkla, hâlâ aynı meşkle.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bazen kelimeler susar, bazen de yüreğin derinliklerinde sessizce çırpınır. Bu şiirde, uzaktan yanan bir sevdayı, suskun bir özlemi ve içten içe sızlayan bir hasreti dile getirmeye çalıştım. Her dizede, bir nebze seni de oraya taşımak istedim; yüreğini o boşlukta hisset, o sessizlikte bekle… Biliyorum, aşk bazen vuslata ermez, bazen dünya yetersiz kalır; ama yine de yanan her kalp, bir şairin dizelerinde sonsuzluğa karışır. “Ahretlik” tam da o yanışı, o bekleyişi ve o gizli vuslatı anlatıyor. Sen de kendi sessiz bekleyişini bulabilirsin burada… Unutma, her sevda bir şiirdir; okunmayı, hissedilmeyi ve kalpte saklanmayı bekler.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sessizce sevdiğin biri varsa, duaların da onunla yaşlanır.
•Sessizlik, en derin sevdanın dilidir.
•Kalp, gitmiş olanı hep yanında taşır.

18 Eylül 2021 / Cumartesi / Ankara