Akıl ve Kalp Şiiri - Halil Kumcu

Akıl, Allah’ın bir lütfudur;
Sanma ki her kapıyı çalar...
"Akıllıyım" diye geçinen mağrurlar,
Kendi karanlığında, aklından habersiz yaşar.

Kalp öyle midir ya?
Onsuz kimse nefes alamaz.
Bazısının mayası taş, bazısının sevgidir;
Taş taştır işte, sevgiden anlamaz.

Akıl ve kalp,
Aynı anda hareket etmez çoğu zaman.
Kalp vicdanlı ise hoştur, güzeldir;
Vicdanlı taş yaratmamış ki Yaradan...

Şimdi bu kavgada ben, dilsiz ve yorgun;
Ne aklın fermanı kalmış, ne kalbin hükmü.
Sevginin bittiği yerde başlar en büyük sürgün,
Taşa dönen bir göğüs, dünyanın en ağır yükü.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Akıl bazen nur değildir; kibrin cilalanmış hâlidir.
•Herkes akıl taşır sanırsın; meğer çoğu sadece bahane taşır.
•Vicdanı olmayanın zekâsı, şeytana çıraklıktır.
•Akıl hesap yapar, kalp yanar; insan ikisinin arasında kül olur.
•Sevgiye kapalı bir yürek, dünyanın en kalabalık yalnızlığını yaşar.

13 Ağustos 2018 / Pazar / Ankara