Evlat özlemi başkaymış, bilmezdim;
İnsanın içi kor gibi yanarmış, bilemedim.
Gözlerim yaşlı, bağrım yaralı benim;
Ben çocuklarımı çok özledim...
Yıkılmak kolaydır, zor olan o dik duruşu sergilemek,
Fırtınada dal kıpırdamazken kökten güç beklemek.
Gözyaşını içine akıtıp, tebessümü yüzüne eklemek,
Hayatın zorluklarına rağmen ayakta kalmak bir sanattır.
Diyemedim seni ne kadar çok sevdiğimi.
Bakamadım gözlerine doya, doya.
Saramadım seni, sevgimle yüreğinden.
Sarılamadım bir kez olsun sana aşk ateşiyle.
İnandırmak zorunda değilim,artık kimseyi.
Herkesin doğruları, yanlışları, olduğu gibi,
Benimde, kendime göre doğrularım, yanlışlarım,var.
Hayat denilen, bu çıkmaz sokakta.
Bir kadın var, günümü aydınlatan,
Bir kadın var, rüyalarımı süsleyen.
Bir kadın ki; vicdanıyla yer göğü inleten,
Bir kadın ki; bir bakışı dünyalara bedel...
DOKUNMADAN SEVMEK
Bir kadın var, günümü aydınlatan,
Bir kadın var, rüyalarımı süsleyen.
Bir kadın ki; vicdanıyla yer göğü inleten,
Bir kadın ki; bir bakışı dünyalara bedel...
İnsan bazen kendini anlatmak istiyor;
Susarak da bir şeyler anlatabilirsin karşındakine.
Öyle her şey konuşarak değil de,
İnsan bazen susarak anlaşılmak istiyor.
Tam dokuz ay geçti, mevsimler döndü,
Gözümden dökülen yaşlar da dindi.
Yüreğin ateşi soğudu, söndü,
Gördüm ki bu tahtın sahibi indi.
Bu dünyada hep yıprandım
İnsanlar yüzünden.
Kardeş dediğim, bağrıma bastıklarım
İlk onlar sırtımdan hançerlediler.
Seni kendime can, yoluma yoldaş saydım,
Meğer koynumda yılan, beslemişim haberim yok.
Ben senin her derdine, bin gece uykusuz kaldım,
Kuyumu derin kazmışsın, zerrece vicdanın yok.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!