Gözyaşlarım yanaklarımı yıkadı.
Sessiz çığlıklar içinde
Sesim çıkmadı kimse feryadımı duymadı.
Herkes kör olmuştu kimse küçük bedenimi görmemişti.
Bir sabah kalkacaksın, güneş her zamankinden soğuk,
Odanın her köşesinde bir derin, bir sessiz boşluk.
En sevdiğin ses susmuş, dünya artık bir avuç kül,
Anlayacaksın ki hayat, artık yarım ve savruk.
Bir oda dolusu sessizlik birikmiş içimde,
Kelimeler boğazımda düğüm, her biri başka biçimde.
Söylesem yıkılacak sanki ördüğüm tüm duvarlar,
Sussam, göğüs kafesimde devasa bir yankı var.
Doğuştan şansım yok,
Sustu sessiz çığlıklarım.
Hangi kapıyı çalsam kapalı,
Yollarımda kaldı ayak izlerim.
Sessizlik ne kadar güzelmiş,
Seviyorum ben sessizliği, yalnızlığı.
En azından, kimse üzmüyor.
Sessizlik huzur veriyor, canıma can katıyor.
Gönlümün sarayında taş üstünde taş kalmadı,
Sana dair ne varsa, hiçbirinden tat almadı.
Yıkıldı sığındığım, artık yerin kalmadı,
Sana kırgın gidiyorum.
İmkansız aşklar ülkesi burası;
Sevdaların gözleri yaşlı.
Kaderimiz yanlış seçimlerle dolu.
Sevdiğim, sen olasın gönül yaram.
Kış ayında çiçekler açmış,
Yarın gönlü bende kalmış.
Soğukta ağaçlar bile çiçekler açmış.
Gönlüme baharı getirmiş.
Kış ayında çiçekler açmış,
Yarın gönlü bende kalmış.
Soğukta ağaçlar bile çiçekler açmış.
Gönlüme baharı getirmiş.
Bir vedayı, çok gördün bana.
Hani beni, çok sevmiştin sen?
Yalanmıydı? Gözlerindeki ben.
Kalbinde, ben vardım nasıl bir anda öldüm?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!