Bana, iyi gelmeyen herşeyden uzaklaştım.
Beni üzen,verdiğim değerin karşılığını, görmediğim herkesten.
Başardılar, güvenim kalmadı kimseye.
Artık, çabalamam gerekmiyor.
Kimseye inanmamayı, hayat öğretti bana.
Sevip aldanmamayı, hayat öğretti bana.
Her defasında yanılmayı, hayat öğretti bana.
İnsanlara inanmamayı, insanlar öğretti bana.
Tarifi olmayan, o kadar hüzünler kaldı ki yüreğimde.
Sen gidince, yokluğun öyle zor geldiki bana.
Ağlamaktan, her gece yoruldu gözlerim.
Vazgeçtim canımdan, senin uğruna.
GÜZEL ANAM KALK
Sığamıyorum hiç biryere,
Zaman geçmek bilmiyor!
Sen gittinya annem!,
Kıyamet koptu, yüreğimde.
Anlıyorum diyorlar,acı çekiyorsun.
Neyi anlıyorsunuz,ukusuz gecelerimimi.
Yoksa sabahlara kadar,hayaliyle yaşadığımımı.
Gülüşü için,ömrümü verebileceğimimi?
Çok zor günler geçirdim.
Çocukken başladı çilem.
Gençlik ile süslendi yaralarım.
Sesimi kestiler, kıydılar bana hakim bey.
Deli olmaya razıyım ama sevmeye hakkım yok.
Gülüşünde gamzen olmaya hakkım yok.
Gözlerine bakmaya hakkım yok.
Seni üzmeye benim hiç ama hiç hakkım yok.
Koca dünyaya,herşey sığdıda bir ben sığamadım.
Ne yaşamaya,hakkım oldu,be sevmeye,ne gülmeye.
Bizim hakkımıza düşen,gözyaşı oldu.
Keder oldu,hüzün oldu,aca oldu.
Olmayacak bir şey için, çok gözyaşı döktüm.
Herşey,boşunaymış çok iyi anladım.
Gerçekten zorla güzellik olmuyor.
Evet sevmek sevilmek çok güzel.
"Bana bakar mısın?" dedim.
"Bilmem?" dedi.
"Bakan tutar elimi..." dedim.
"Artık kimse tutmasın istemem." dedi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!