Dinmeyen Evlat Sancısı Şiiri - Güven Tekin

​Evlat özlemi başkaymış, bilmezdim;
İnsanın içi kor gibi yanarmış, bilemedim.
Gözlerim yaşlı, bağrım yaralı benim;
Ben çocuklarımı çok özledim...

​Dayanmıyor yürek yokluklarına,
Eller duada, gelmiyor elden bir şey.
Yansan da üzülsen de gerçek bu;
Şimdi ağlamanın zamanı değil belki.

​Yüreğim; Yusuf, Oğuz ve Nursima diye atıyor,
Yokluklarında dinmiyor göz yaşlarım.
Ben çocuklarımı çok özledim;
Hasretinle yandım, kavruldum, bittim.

​Kokusuz odalar buz gibi şimdi,
Sesleri kulağımda bir hayal gibi...
Gurbet mi, mesafe mi bu zulmün adı?
Adım adım bitti hayatın tadı.

​Güneş doğsa bile gönlüm karanlık,
Uykular haram oldu her bir anlık.
Resimlere bakıp avunmak zor gelir;
Bu yangını ancak bir ana bilir.

​Kapı her çaldığında onlar sanırım,
Kendi gölgemden bile sakınırım.
Yollar uzak, ömür kısa, dert büyük;
Sırtımda taşıdığım en ağır yük.

​Dilerim Mevlâ’dan, kavuştursun bizi,
Silsin yüreğimden bu derin izi.
Çocuklarım canım, damarda kanım;
Sizsiz yarım kaldı benim her yanım...