Dilsiz Emanetler Şiiri - Güven Tekin

​Bir köpeğin gözünde dünya güven demektir,
Bir kedinin mırıltısı en safi sevgidir.
Ama insan dediğin, merhameti terk ettir,
Zayıfın üzerine basmak hangi dindedir?

​Sokak köşesinde titreyen o masum pati,
Bilmez ki pusu kurmuş kapıdaki zayiatı.
Kimi tekmeyle kovmuş, kimi kesmiş hayatı,
Vicdansızın elinde kalmış canın feryatı.

​Kanadı kırık kuşun gökyüzüne ahı var,
Yavrusu ölen kedinin bitmeyen eyvahı var.
Her bir tüyün altında gizli bir günahı var,
Zalimin üzerine çökecek bir sabahı var.

​Kuyruğunu sallayıp dost bilen o masumu,
Bir zehirli lokmayla yıktılar o umudu.
İnsanlık dediğin bu mu, vicdanın yolu bu mu?
Kendi eliyle kurdu bu korkunç sonu, durumu.

​Dağda kurt, şehirde kedi, fark etmez ki zalime,
Hepsine bir acı var, sığmaz hiçbir kelime.
Kendi gücünle vurdun, o dilsiz bin bir cana,
Hangi yüzle bakarsın yarın yüce Divan’a?

​Onlar dert anlatamaz, yaraları gizlidir,
İnsanoğlu denilen, ne yazık ki izlidir.
Kimi sever korur da, kimi sanki gizlidir,
Cani ruhlar elinde, dünya çok pürüzlüdür.

​Aç kalmış bir sokak canı, çöpte rızık ararken,
Taş atılır başına, dünya daha çok darken.
Sessiz kulların hakkı, sorulacak çok erken,
Adalet yerini bulur, mizan kurulmuş varken.

​Emanettir onlar bize, topraktaki, gökteki,
Yıka artık kalbini, içindeki öfkeyi.
Hayvanlar masum kalır, budur işin gerçeği,
İnsandır kirleten, bu en güzel çiçeği.