Dost Kazığı Şiiri - Güven Tekin

​
​Seni kendime can, yoluma yoldaş saydım,
Meğer koynumda yılan, beslemişim haberim yok.
Ben senin her derdine, bin gece uykusuz kaldım,
Kuyumu derin kazmışsın, zerrece vicdanın yok.

​Yediğimiz ekmekte, tuzun tadı kalmadı,
Sırtımdaki hançerin, yeri hala dolmadı.
Senin gibi bir dosta, bu kahpelik uymadı,
Attığın o taşların, bende hiç hatırı yok.

​Düştüğümde ilk vuran, senin nankör elindi,
Dost dediğin o diller, zehir saçan belindi.
Söylesene be zalim, bu kinin ne derindi?
Yüzüne gülen maskenin, altında insanlık yok.

​Dar günde ara beni, bulamazsın bir daha,
Sattın ya dostluğunu, üç beş kuruşluk baha.
Seni havale ettim, o en büyük Allah’a,
Bundan sonra benim de, sana eyvallahım yok.

​Zannetme ki yıkıldım, sadece sükûtum var,
Benim o ağır duruşum, senin gibilere dar.
Herkes kendine yakışanı, elbet bir gün yapar,
Artık senin isminin, gönlümde yeri yok.

​Kapattım defterini, ne adın kalsın ne izin,
Mezarını kazdım ben, o yalancı sözünün.
Işığı sönmüş artık, feri kaçmış gözünün,
Bende biten dostluğun, geri dönüşü yok.