Dokunmayın yarama Şiiri - Güven Tekin

​
​İnsan bazen kendini anlatmak istiyor;
Susarak da bir şeyler anlatabilirsin karşındakine.
Öyle her şey konuşarak değil de,
İnsan bazen susarak anlaşılmak istiyor.

​Bazen beni susarak anlamasını istiyorsun;
Susupta söyleyemediğim cümleleri anlatmak istiyorsun.
6 yaşında çalınan çocukluğu susarak anlatmak istiyorsun,
Anlasınlar istiyorsun...

​Ben çok denedim beni anlasınlar ama olmuyor;
Kimse öyle kolay anlamıyor.
Ne susarak anlatabiliyorsun, ne de konuşarak...
Seni anlamak istemeyene ne desen boş!

​Dokunmayın abi benim yarama, dokunma...
Kendini iyi hissetmek istiyorsan,
Geç aynanın karşısına, "Ben ne kadar iyi insanım," de.
Ama benim yarama, acıma dokunmayın; dokunma, dokunma!

​Çok acı be!
Sabah uyanıyorsun, sol yanında bir acı.
Gece olsa yatıyorum, yine sol yanımda bir acı.
Dokunmayın yarama artık, dokunmayın.
​Ben içimden geleni yaptım,

Ama sen ikisinde de yoktun.
Şimdi dokunmayın yarama;
Kanıyor, durmuyor...
Kanım, hayatım gibi heba oluyor;
Dokunmayın benim yarama!