Geç kalan kalbim Şiiri - Erdem Duran

Ne yazsam seni anlatmıyor,
ne söylesem içimde tamamlanmıyor gece.
Bir kırgın yağmur gibi düşüyor içime
akıp giden yıllar…
Gençliğim savrulmuş bir yaprak şimdi,
hangi rüzgâra küs olduğunu bilmeyen.
Ben hâlâ aynı yerdeyim;
kırmızı çizgilerin üstüne basa basa
kendimi tüketiyorum.
Hasret dediğim şey
bir insan değil artık,
içimde susmayan bir boşluk.
Ciğerime oturmuş ağır bir hüzün gibi
geceleri adımı fısıldıyor.
Uyku geliyor bazen,
ama gözlerime uğramıyor.
Saatler geçiyor,
ben geçemiyorum içimden.
Zaman var diyorlar…
Oysa ben
hangi zamana ait olduğumu bilmiyorum.
Sanki herkes hayatına yetişmiş de
bir tek ben
kendime geç kalmışım.
Öyle yorgunum ki sevgilim,
bir ses olsan başımı yaslarım.
Bir el olsan
içimdeki bütün savaşlar diner belki.
Ama insan bazen
en çok kendine sarılmak istiyor
ve kolları yetmiyor…
Şimdi gece yine uzun,
içim yine sensiz,
ve ben
dinlenmek isteyen bir kalple
kendime doğru koşuyorum.