Geç Kalan Yağmurlar Şiiri - Seyrani Göl

Bir yanım üşür sen gidince,
bir yanım hâlâ seni sayıklar.
Gece, ince bir bıçak gibi iner içime.

Rüzgâr kiraz dallarına değmiş bir sızı taşır.
Camlarda tırnak izi gibi kalan buğular
bir şey söylemek ister
ama sesleri yoktur artık.

Biz, biraz sonbahar kalmışız birbirimize,
biraz yarım bırakılmış sokaklar,
biraz da
geri dönmeye cesaret edemeyen adımlar.

Bozulmuş saatlerin içinde
aynı vakte bakıp ağlıyoruz.
Zaman,
bizi değil
biz zamanı kaybetmişiz gibi.

Bir köşede eski bir çayın kokusu duruyor hâlâ
demi soğumuş
ama hatırası hâlâ senin gibi sıcak.

Şehir, geceyi üstüme bir palto gibi bırakıyor,
ıslak ve ağır.
Sokak lambaları
beni tanıyor sanki
ya unutmak istiyorlar
ya da hiç görmemiş gibi davranıyorlar.

Şimdi avuçlarımda
geç kalmış yağmurlar birikiyor.
Dokunsam dağılacak bir gök var içimde
her damla
adı söylenmemiş bir vedaya benziyor.

Uzak tepelerde duman yükseliyor,
bir köy yolu kadar yorgun içim.
Toprak bile
kendi sırrını saklar gibi susuyor.

Bir tren geçiyor içimden
hangi istasyonda indiğimi bilmiyorum.
Biletim çoktan yırtılmış,
kontrol memuru yok bu hikâyede
sadece iç sesim var.

bir dönüşün içinde kaybolmuş gibiyim
hangi yoldan çıktığımı
hatırlamadan yürümeye devam ediyorum.

iki sessizlik arasında kalmış bir sesim şimdi
ne tam konuşabiliyorum
ne de tamamen susabiliyorum.
S.GÖL