Geç Açan Dallar Şiiri - Seyrani Göl

annem, “her şey vaktinde olur” derdi
ben, vakti gelen şeylerin
neden hep geç kaldığını düşünürdüm.

bir kuş geçti içimden bugün
kanadında biraz mayıs biraz kasım,
öyle yorgundu ki sesi,
sanki göğe değil de eski bir hatıraya konuyordu.

çocukluğum, saksıda kurumuş bir çiçek gibi sessizce duruyor hâlâ,
kimse dönüp bakmıyor ona,
hep aynı yerinde, yeşermeyi bekliyor usulca

oysa bazı insanlar
erken yaşlanır içinden.
saçlarına düşmeden aklar,
kalbine çöker soğuk kışlar.

kiraz dalları yine açmış köyde
ama her çiçek baharı anlatmaz.
bazısı, yalnızca dayanmayı öğretir,
özlem dolu bir yürekte.

ve insan bazen
en çok da kendi gecikmesine kırılıyor.
çünkü herkes çiçek açacak sanırken,
sen hâlâ toprağın altında nefes almaya çalışıyorsun.
S.GÖL