Geceye Çarpan Adımlar Şiiri - Erdem Duran

Yüzüme çarpan rüzgâr
içimde yıkılan şehirlerin haberini taşıyor
adımlarım
karanlığa değil
kendi tükenişime vuruyor gece boyunca
elim cebimde
soğuk anahtarlar dolaşıyor avuçlarımda
hiçbir kapıyı açmıyor artık
çünkü bazı evler
insanın içinde yıkılıyor sessizce
dışarıda ezan okunuyor
gökyüzü susuyor
içimde asrın yorgun ahengi
derin bir sızı gibi büyüyor
feryat dağlamış buraları
duvarlar bile acıyı ezberlemiş
insanlar artık yaşamıyor
yalnızca ayakta kalmaya çalışıyor
kimsesizlik çökmüş sokaklara
bir sokak lambası gibi titreyerek
herkes kendini avutmanın peşinde
kimi bir sigarada kayboluyor
kimi yarım kalmış dualarda
kimi de sustukça çoğalan acısında
ve ben anladım
bu çağda insanı öldüren şey
toprak değil
yavaş yavaş
kendinden eksilmesiymiş.