...
Alküre, içimde uğuldayan kara orman.
Daldım içine.
Bir tutam ışıl saç yüzüyor Yılga’da,
Bir akıntı, bir korku.
Gümüş bir iplikte asılı dünya, düşle boğuldu.
Her gece yatıya kalıyor sana bedenim ve geziyoruz sabaha yakın, yalın ayak , kemikleşen bedenlerin üstünden…
Kara giyimli kadınların ak mendilleri,
Azizlerin korkuları ,yanı başında biten rahibelerin umutsuz bekleyişleri. Hepsi aynı bahçenin arkasında unutulmuş…
Her şeyi, herkesi yitirmiş olmanın acısıyla, durmadan eziyorum bu ölü toprağı. Ezdikçe eziliyorum. Acım toprak altında, ben üstündeyim, yetişemiyorum sana…
...
Kırbaç şakladıkça deri çatlıyor:
Dışarıdaki o "hiç olmamış şey"
İçeri fırlamak için duvarları kemiriyor.
Babanın sert gölgesi;
eli bastonlu o / a r k a b a h ç e t e r z i s i /.
Bir Kaçıştı Zamanın Seni Çekiştirdiği
Düşüverdin yağız yer üstüne,
Kalbinin bağı düğümlendi,
Acıya dolandı, öylece kaldı.
Başlandı unutturulan her şey, Hatırlamakla. Değişmez ete bürünen kemik Dövünen su havanında
Hem değişmese de bu rüyalar
Tanrıya el açılan bir adaksın diyorlar .
Tanrı tanımaz rüyalar.
Kaçıyorum,
kendimden,
Ama neden?
Gece.
Paslı bir çıkrık ağrısıyla söküldü dikişinden.
Durmadık.
Ev; tırnakları etine uzayan bir mahluktur artık.
Gövdemi aşan ellerim,
Kin kuyusu bakraçlarda,
Ölümün sunağından
Göğe boylayalı çok oldu baba
Bırak, arama!
“Zaman küçülten bir devdir,” diyor cüce kadın.
Anımsıyor,
Ele sığmaz şekerleri,
Avluya sığan dünyayı,
Sinesinde uyuduğu, dev kadın dünyayı …
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!