Geç Kalan Hakikat Şiiri - Mustafa Alp

bir gün anlarsın.

kırılan şeyin kalp olmadığını,
insanın içinde büyüttüğü ihtimaller olduğunu.

bir gün anlarsın.
beklemenin bir insanı yaşlandırdığını değil,
bir insan için beklemenin yaşlandırdığını.

ben seni kaybetmedim aslında,
sende kendime kurduğum o güzel dünyayı kaybettim.
çünkü insan en çok,
gerçekleri değil,
hayallerini gömer toprağa.

bir akşam vaktiydi.
gökyüzü yorgun,
sokaklar sessiz,
rüzgar eski bir şarkıyı sürüklüyordu şehrin üzerinden.

o an anladım,

bazı insanlar gitmez.
sadece kalbinin içinde
ulaşamayacağın bir yere taşınır.

ve sen ne kadar unutmaya çalışırsan çalış,
bir kelime,
bir koku,
bir yağmur sesi,
alıp getirir onları.

meğer ayrılık,
iki insanın uzaklaşması değilmiş.

ayrılık,
birinin hala aynı yerde beklemesiymiş.

yıllar geçti.

saçlarıma aklar düştü,
takvimler değişti,
şehirler değişti,
hatta ben bile değiştim.

ama insanın içinde
bir kez sevdiğiyle konuşan o sessiz ses,
hiç değişmiyor.

şimdi dönüp geriye bakıyorum da.

ne sana kızabiliyorum,
ne kadere.

çünkü bazı yaralar kapanmak için değil,
insana kendini öğretmek için açılıyor.

ve bazı insanlar
mutlu olmak için değil,
hatırlanmak için giriyor ömrüne.

artık biliyorum.

kader bazen alırken cezalandırmaz,
olgunlaştırır.

yıkar,
ama enkazın altına hikmet bırakır.

sessizce uzaklaştırır seni istediğinden,
çünkü göremediğin bir yerde
sana ait olanı hazırlıyordur.

bu yüzden ey gönül,

her gidenin ardından ağlama.

çünkü bazı vedalar son değil,
hakikatin başladığı yerdir.

ve beni sensizlikle imtihan eden kader.

eğer hala susuyorsa,
mutlaka vardır bildiği bir şey.

çünkü Allah,
en uzun gecelerin ardından bile
sabahı eksik etmez.

✍️