Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Bir oyaları seviyorum, sormayın!
Bir nakış meraklısıyım;
Duymayın gitsin!
Bir yosun kokusu var sanki havada!
Bir çimen tütüyor burnumda yeşil yeşil
Bir zümrüt düşlüyorum gerdanda

Sanıyorsunuz ki dünya
Sizin için kurulmuş;
Herşey, altın tepside
Önünüze sunulmuş!
Sıraya dizilmiş
Ucuzluk pazarında kadınlar;

Şiir yazmak için
Kendini paralamana
Gerek yoktur şekerim!
Zaten, yaşıyorsa içinde
Şair, denen o pir;
Bir seslensen yeter,

Horoz, ne kadar uzağa giderse gitsin
Doğduğu çöplüğü ararmış yine de..!
İnsan da nerede yaşarsa yaşasın
Büyüdüğü yeri arzu eder, mutlaka!

Sabahleyin

Daha fazlası değil
Sadece bir imgesin
O kadar çok
Kendini önemseme!
Ne ismin
Ne cismin

Evvel zaman içinde
Efendime söyleyim
Günlerden birgün...
Gözü tok gönlü pek
Evli-barklı kadınlar
Elişi örerlerken

İnsanlık azaldıkça çoğalır maddecilik
Maddecilik çoğaldıkça robotlaşır insancık
Robotlaşan ruhudur, aklıdır
Robotlaşan yüreğidir, hisleridir
Ama yüzü değişmemiştir
İnsan aldanır bazen bilmeden

Sen daha bilmezsin
Onbir- oniki yaşlarındaydık
O zaman küçüğüm...
Solcular, Ülkücü sanıyordu bizi
Ülkücülerse Devrimci...
Tikkocu filan!

Ah İstanbul!..
İlkgözağrım, sevgilim...
Dinmeyen hasretim benim!
Hem vatanım, hem gurbetim
Derbederim, delinim!
Birgün olsun ayrı kalsam

Hanyayı Konya'yı ezberlemişken
Aynayı maynayı mı öğreteceksin!
Dünyada doğru düzgün ne kaldı dersin.
Ama bir düşün, hakvereceksin!
Kalbini görüyorum gözlerinde...