Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Gül bahçesinde bu akşam
Sevgilim
Gel gör ki yine coşku var!
Bak yine çılgınca açmaktan
Her biri bir yerde sarhoş oldular!
Kızıl goncalar, ak goncalar...

Daha fazlası değil
Sadece bir imgesin
O kadar çok
Kendini önemseme!
Ne ismin
Ne cismin

Evvel zaman içinde
Efendime söyleyim
Günlerden birgün...
Gözü tok gönlü pek
Evli-barklı kadınlar
Elişi örerlerken

İnsanlık azaldıkça çoğalır maddecilik
Maddecilik çoğaldıkça robotlaşır insancık
Robotlaşan ruhudur, aklıdır
Robotlaşan yüreğidir, hisleridir
Ama yüzü değişmemiştir
İnsan aldanır bazen bilmeden

Sen daha bilmezsin
Onbir- oniki yaşlarındaydık
O zaman küçüğüm...
Solcular, Ülkücü sanıyordu bizi
Ülkücülerse Devrimci...
Tikkocu filan!

Ah İstanbul!..
İlkgözağrım, sevgilim...
Dinmeyen hasretim benim!
Hem vatanım, hem gurbetim
Derbederim, delinim!
Birgün olsun ayrı kalsam

Hanyayı Konya'yı ezberlemişken
Aynayı maynayı mı öğreteceksin!
Dünyada doğru düzgün ne kaldı dersin.
Ama bir düşün, hakvereceksin!
Kalbini görüyorum gözlerinde...

Sevilirken sevmeyi
Dokunurken duymayı
Düşünürken görmeyi
Bilir misin sevgilim?

Sadakatle sevmeyi

İlkokul ikideydik
Yusuf adında
İsmi gibi güzel
Boylu poslu, yakışıklı
Bir sınıf arkadaşımız vardı.
Akça pakça

Karayı ve karanlığı örten
Bir kış masalıdır şiir, üstadım,
Beyaza, temizliğe, saflığa hayrandır!
Ona göre, pamuk pamuk
Gökyüzünden dökülen
Bütün insanlık için,