Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Hocam mı desem üstat mı?
Babam mı desem arkadaş mı?
Ağabey mi desem sırdaş mı?
Bilemiyorum size..!

Deniz mi desem durgun mu?

Uğrun uğrun ağlayan
Yüreğini dağlayan
Vefasıza bel bağlayan
O gönül batsın!

Çıkarsızca hep seven

Sana diyorum köylü kardeş
Okumayı bırak
Böyle giderse çünkü
Dünyadaki bütün din adamları
Ve siyasetçiler
Senin yüzünden işsiz kalacak!

Acı bir rüzgâr imiş dünya
Ne gül
Ne bülbül için dönermiş aslında!
Ağaçta biçare yaprak misali
Ademoğlu...
Kefenini daha doğarken giyermiş!

Dün gece rüyamda gördüm
Sevgilim seni
Karını ve
Küçük kızını...
Sizin evde misafirdim yine!
Önceki rüyalarımda olduğum gibi...

Sağ ol kalemim, sağ ol
Yazacağım bu gece
Sabaha kadar
Sağ ol kalemim, sağ ol
Yazacağım
Kurtlarım dökülene kadar

Kimsesiz sanırsın
Şunu biraz ezeyim, dersin!
Bir bakmışsın
Sahibi Allah çıkar!
Suratının ortasına birden
Şamarı yersin!

Bencil, zalim, cahil-cühelâ
İkiyüzlü, nankör, açgözlü, zorba
Hilekâr, düzenbaz, sevgisiz, kaba
Yalancı-dolancı, bir de akraba
İnsanlar olmasaydı fâni dünyada
Ne şair olurduk dostum...

Akşamları yemekten sonra
Koltuğuna oturup dinlenirken
Dantelli gümüş tepsi ile sunulan
Köpüğü üstünde gelen
Mis gibi şöyle güzel bir
Türk Kahvesi'ni içmenin keyfi

Eskiden bir sarhoş
Kadın müşterim vardı
Çiğköfte ustasıyken...
Ama çok komik burası canım!
Hem de trajik; dinle!