Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Teyzemin çocukları
Seni hep böyle çağırırdı;
Es'bebe...
Büyüdü, eşek kadar oldu
Sıpalar!
Es'bebe aşağı...

Gel dostum beni sınayıp durma
Kara kazanlarda piştim de geldim
Dostunu düşmanla eş tutar olma
Sırat Köprüsü'nden geçtim de geldim

Dost dostundan esirgemez vârını

Ne gariptir deli gönlüm;
Kimi güler, kimi ağlar!
Bilinir mi halim
Kimi durgun, kimi çağlar!

Çalamazlar gönül sazım

Keçi dağdan indiğinde
Kurt kuzuyla gezdiğinde
Dünya bana güldüğünde
Ben de sana güleceğim.

Yağmur yağıp dinmeyince

Tarifsiz acılar vardır
Yaşarken bir türlü
Üzerinden atamadığın!
Ne yapsan kurtulamadığın...
Her nefes alışında yüreğini sızlatan
Yüzüne yayılan o solgun ifade!

Seni düşündüğümde
Önceleri...
Sevinçten, neşeyle akan
Bir pınara dönerdi gözlerim.
Hiçbir yere sığmazdı yüreğim.
Sesimde öterdi kuş cıvıltıları

Horoz, ne kadar uzağa giderse gitsin
Doğduğu çöplüğü ararmış yine de..!
İnsan da nerede yaşarsa yaşasın
Büyüdüğü yeri arzu eder, mutlaka!

Sabahleyin

Şiir yazmak için
Kendini paralamana
Gerek yoktur şekerim!
Zaten, yaşıyorsa içinde
Şair, denen o pir;
Bir seslensen yeter,

Bir oyaları seviyorum, sormayın!
Bir nakış meraklısıyım;
Duymayın gitsin!
Bir yosun kokusu var sanki havada!
Bir çimen tütüyor burnumda yeşil yeşil
Bir zümrüt düşlüyorum gerdanda

Sanıyorsunuz ki dünya
Sizin için kurulmuş;
Herşey, altın tepside
Önünüze sunulmuş!
Sıraya dizilmiş
Ucuzluk pazarında kadınlar;