Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Ben, sen ol, isterim
Kahvemin yanında tatlım
Bir de güllü lokum dudakların...

Köyümüzde olalım isterim
İlkbaharda çocuklar gibi

En sevdiğim tatlıdır
Üstü tarçınlı
Bir tabak şöyle
Taptaze
Mis gibi
Kazandibi...

Şu fâni dünyadan göçüp gidersem
Ruhumu göklere salıversinler
Ay, hilâl olup da hüznü çökünce;
Bir Yıldız, önünde vardı, desinler!

Tabutumu al bayrağa sarsınlar

Ertelenmeye mahkûmdur
İmkânsız aşklar!
Konuşacak çok şey kalır yarınlara...
Birbirine kilitlenmekten ürker bakışlar
Çöller suya
Tenler birbirine

İnişli çıkışlı bu yollar
Gidişli dönüşlü
Ama otoban değil!
Eğisi de var
Doğrusu da
Indirici bindirici

Milenyumlarda
Yeni bin yıllarda
Çocuklar ölmesin, diye hep
Bu yüzyılda hele ki...
2024'te ve sonrasında
Sonbaharda, kışta ve yazda

Hocam mı desem üstat mı?
Babam mı desem arkadaş mı?
Ağabey mi desem sırdaş mı?
Bilemiyorum size..!

Deniz mi desem durgun mu?

Sağ ol kalemim, sağ ol
Yazacağım bu gece
Sabaha kadar
Sağ ol kalemim, sağ ol
Yazacağım
Kurtlarım dökülene kadar

Kimsesiz sanırsın
Şunu biraz ezeyim, dersin!
Bir bakmışsın
Sahibi Allah çıkar!
Suratının ortasına birden
Şamarı yersin!

Bencil, zalim, cahil-cühelâ
İkiyüzlü, gaddar, açgözlü, zorba
Duygusuz, görgüsüz, bir de akraba
İnsanlar olmasaydı fâni dünyada
Ne şair olurduk dostum...
Ne de şûara..!