Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Biliyorum meleğim, artık özgürsün;
Tadını çıkar hasretinin, kucakla semayı!
Güneşe, yeryüzüne, merhaba de ışığa
Unut, elini, kolunu, kalbini bağlayanları!

Aklına getirme bağımlılığı

gün, senin günün yine
kimsede yok inan senin rahatın!
yediğin önünde
yemediğin ardında
yanıbaşında sevgilin
her an elinin altında...

Bir boşlukta dolaşırsın biçare
Karanlığın ortasında divane
Kör, sağır, dilsiz kaldın, kime ne!
Özlemler, umutlar, arayışlar nafile...

Nerde benim dünyam, insanlar nerede

karanlık basıyor gözlerimi
karanlık... zindan! ;
kapatıyorum…

düş değil bu gördüğüm;
cerenler ovaya iniyor...!

Zaman
Kristal parçalara ayırıyor
Yüreğimi şimdi
Parmaklarım kırılıyor
Sarı çiğdem filizi gibi
Avuçlarıma dökülüyor umutlarım;

Kim bana acı verebilir?
Acıdan mı ibaret yoksa
Yaşamın kendisi?

Kim bana ıstırap verebilir
Kim?

saatimin kordonu kopmuş
kontör yükleme süresi telefonumun
dün akşam dolmuş
bir de pi.si.min
faresi bozulmuş;
içi pislik dolmuşmuş...

kaybetmişken sonsuzlukta
gün yüzlü ümitlerimi
uyandım bir sabah ansızın
gözlerinde uyandım.

düşlerimi koynunda

Gönül neler arzu eder
Alamazsın, alamazsın
Kanatlanır yücelerde
Enginlere konamazsın!

Hem aşk ister, hem de sevgi

Ben çocuktum
Nergisler açardı bahçemizde
Mevsim bahardı
Elma ağaçlarımız vardı
Şeftali ağaçlarımız
Erik ağaçları