Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Biliyorum meleğim, artık özgürsün;
Tadını çıkar hasretinin, kucakla semayı!
Güneşe, yeryüzüne, merhaba de ışığa
Unut, elini, kolunu, kalbini bağlayanları!

Aklına getirme bağımlılığı

bükülmüş dizlerine inat
ayakları üstünde
dimdik durmaya çalışan
yetmişinde, hırs dolu bir kadındı
Mercan Teyze...

Senin için uyandım bu sabah
Gelirsin diye giyindim, süslendim
Saçımı taradım, dişimi fırçaladım
Sofrayı kurdum, donattım
Çayı demledim, erkenden.
Hatta, sabahın altısında ilk kez

karanlık basıyor gözlerimi
karanlık... zindan! ;
kapatıyorum…

düş değil bu gördüğüm;
cerenler ovaya iniyor...!

Zaman
Kristal parçalara ayırıyor
Yüreğimi şimdi
Parmaklarım kırılıyor
Sarı çiğdem filizi gibi
Avuçlarıma dökülüyor umutlarım;

Kim bana acı verebilir?
Acıdan mı ibaret yoksa
Yaşamın kendisi?

Kim bana ıstırap verebilir
Kim?

saatimin kordonu kopmuş
kontör yükleme süresi telefonumun
dün akşam dolmuş
bir de pi.si.min
faresi bozulmuş;
içi pislik dolmuşmuş...

kaybetmişken sonsuzlukta
gün yüzlü ümitlerimi
uyandım bir sabah ansızın
gözlerinde uyandım.

düşlerimi koynunda

Hiç unutamadığım anımdır
Evin arkasındaki korulukta
Derenin kenarında yıkandığım
O gün!

Pelit ağaçlarının altında

haziran onbeş deyince yayla çağıdır
kız onbeşine değince gelinlik çağı
bizim oralarda adet böyleydi
neyleyim eskiden...

Çamdalı'nın ardında boy verir yüce dağları