Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

gölgesi kadar büyür insan en çok
gölgesi kadar kısalır.
gölgesi kadar çoğalır dünyada
gölgesi kadar artar, azalır
gölgelerse sadece ışıkta yaşarlar
her insanın ancak gölgesi kadar hükmü vardır.

bugün
erdemlerimi uyuttum
mavi cıngıllı beşikte...
ninniler söyledim
uydum ninnilerime.

hep susmak geliyor
içimden
susmak,
ta ki bir çocuk
ağlayana dek
açlıktan

sana bakıyorum uzaktan
bir yıldıza bakar gibi

karanlığın ortasında
gözlerini görüyorum

Hey Amerika!
Fatihin Yedi Tepeli İstanbulu’ndan
sesleniyorum sana;
Yıkıntılarından topladığım sözcüklerden
uzun menzilli bir füze gönderiyorum kulağına!

Yüreğim bir vadi, gözlerin ırmak
Yağmurda köpüren saçlarıma ak

Yüreğim bir dehliz, gözlerin deniz
Ay suda yüzerken dalgalar sessiz

Dünya dönsün
İnsanlar gülsün
Hayat hep sürsün
Tökezle ama, düşme sakın!
Sürünürsün…

Yağmur yağdı dün gece
Sel aldı, götürdü yüreğimi
Ellerinden kopardı...

Biraz umut eksilttim
Biraz gözyaşı içtim

Öyle özledim ki buram buram
Memleket tütüyor burnumda
Gurbet bırakmıyor işte neylersin
Tutuyor yollarımı.

Ne zamandır gideceğim

yaşamak, diyorlar; ardına bakmadan...
yüz sene yaşasan da, düşeni kaldırmadan...
yaşamak; ağlamadan ağlatan!

marifetse yaşamak;
çiçek gözlerinden bakabilmektir dünyaya!