Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

iki ayağı üstünde durduğu anda başlar
bir köy çocuğunun yaşam mücadelesi...
ne kadar gürbüz doğsa, öyle güçlü yaşarlar
ve, diktikleri ağaçtan kısadır ömürleri…

sözüm o ki, insanın emek üreten nesli;

gölgesi kadar büyür insan en çok
gölgesi kadar kısalır.
gölgesi kadar çoğalır dünyada
gölgesi kadar artar, azalır
gölgelerse sadece ışıkta yaşarlar
her insanın ancak gölgesi kadar hükmü vardır.

Herkes sevdiği işi yapıyor aslında
Sanat seven, sanat yapıyor
Kitap seven kitap alıyor

Müzik seven müzisyen oluyor
Dinleyici yok hesapta...

bugün
erdemlerimi uyuttum
mavi cıngıllı beşikte...
ninniler söyledim
uydum ninnilerime.

Yüreğim bir vadi, gözlerin ırmak
Yağmurda köpüren saçlarıma ak

Yüreğim bir dehliz, gözlerin deniz
Ay suda yüzerken dalgalar sessiz

Hey Amerika!
Fatihin Yedi Tepeli İstanbulu’ndan
sesleniyorum sana;
Yıkıntılarından topladığım sözcüklerden
uzun menzilli bir füze gönderiyorum kulağına!

Dünya dönsün
İnsanlar gülsün
Hayat hep sürsün
Tökezle ama, düşme sakın!
Sürünürsün…

Öyle özledim ki buram buram
Memleket tütüyor burnumda
Gurbet bırakmıyor işte neylersin
Tutuyor yollarımı.

Ne zamandır gideceğim

Yağmur yağdı dün gece
Sel aldı, götürdü yüreğimi
Ellerinden kopardı...

Biraz umut eksilttim
Biraz gözyaşı içtim

yaşamak, diyorlar; ardına bakmadan...
yüz sene yaşasan da, düşeni kaldırmadan...
yaşamak; ağlamadan ağlatan!

marifetse yaşamak;
çiçek gözlerinden bakabilmektir dünyaya!