Esma Özdemir Şiirleri - Şair Esma Özdemir

Hayat, bir çatı
Sen ise, o çatının altında
Bir temel direk olmalısın
Dünya evinde.
Ve yaşamak, direnmektir
Unutma!

Biliyorum bir daha gelmeyeceksin
Kalbimi elinde dermeyeceksin
Gözümü yollara kervan eyledim
Sararmış yüzüme gülmeyeceksin.

Usulca soyunup girsem düşüne

Elimde koca bir geyik başı
Gözümde salakların yaşı
Burnum yere sürte sürte
Felsefeye ilk adımımı attım
Bu gece...

Gözlerim dolu taşkın
Yüzüme bakma şaşkın
Sakın bana gel deme
Aşkım başımdan aşkın!

Dünya ipek bir elek

Sen içime düşünce
Sarılırım kaleme
Açarım beyaz kağıtları
Asılırım kelimelere

Sen içime düşünce

İstanbul, Küçükçekmece'de,
kirpiklerin çitini zorlayarak
göz seçebildiğince
yürek aşırı
hüzün inceliğinde bir kar yağıyor
bu şehirde;

of kardeşim!
sen de gelirsin benim gibi
geçersin bu yollardan

öyle bir yere gelirsin ki
otuz yedi yaş gibi...

sen ağladın; melekler güldü o zaman
dünya sevince boğuldu
müjdesiyle varlığının...

beyaz bezlere sarıldın
yıkandın

benim de günahlarım var
sizin gibi, sizler kadar
sevaplarımdan öte…

doğmadan öldürdüğüm
bebe'lerim var gözelerimde;

Uykusuz gecelerimde çalmadan içeri girersin kapımı
Bu teklifsiz davranışlar eski günlerin bir alışkanlığı mı?
Bütün bir gece düşüncelerimi işgal etmeye hakkın var mı
Yoksa, kendine acındıracak başka kimse bulamadın mı?

Aç mısın, hasta mısın, çıplak mısın