Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Gözlerin artık bakmıyor bana
Sözlerin sanki yabancı sana
Her şey bitti mi bir anda böyle
Gerçeği artık yüzüme söyle

Güvendiğin dağlar yıkılır

Dünya malı gelir geçer,
Ne köşk kalır, ne bir biçer.
Zengin fakir hepsi göçer,
Kefenin cebi yok dostum.

Altın, gümüş neye yarar?

Sustum hep içime attım
Karanlık gecede yattım
Kimseyi kırmadım ama
Kendimi bıraktım gama

Affet beni ey ruhum

Herkesin derdine koştum yıllarca.
Kendi yangınımı görmezden geldim.
Yüreğim kırıldı bin bir parçaya.
Gidip başkasını onaran bendim.

Neyin kıymetini bilmedin deseler,

Sokaklar zehirlendi
dünya kirlendi
İnançlar tükendi
çekirdek aile bitti
Kimse kendinde değil

Gözyaşım dindi artık, bitti o büyük sancı
Kalbimde yerin yok, oldun bir yabancı
Prangalar çözüldü, ruhum havalandı
Sana olan borcum çoktan tamamlandı

Ne ben kimsenin mecburiyetiyim

Sözlerin hep boştu, vaatler yalan
Gönlümde kalmadı senden bir kalan
Yandım kavruldum ben kaç defa böyle
Gerçek bir sevgi var mıydı söyle?

Kilit vurdum kalbe, açmam bir daha

Gece çöker yine sessiz odama
Hasretin vuruyor her bir yanıma
Dilimin ucunda binlerce soru
Bulamadım bir türlü doğru yolu

Sustum hep sustum içime attım

Bir çocuk gördüm, ruhu yaralı
Dünyası sessiz, bahtı karalı
Sevgiye muhtaç, şefkat arıyor
Yaralı kalbi her gün kanıyor

Bir genç tanıdım, elleri kanlı

İçinde bir savaş var, her gün yenilirsin
Kendi sessizliğinde, erir tükenirsin
Annenin sözleri zehirli bir ok gibi
Hayatın darmaduman, sanki bir yok gibi

Korkma sakın sevgilim, ben yanındayım