Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Sokaklar zehirlendi
dünya kirlendi
İnançlar tükendi
çekirdek aile bitti
Kimse kendinde değil

Gözyaşım dindi artık, bitti o büyük sancı
Kalbimde yerin yok, oldun bir yabancı
Prangalar çözüldü, ruhum havalandı
Sana olan borcum çoktan tamamlandı

Ne ben kimsenin mecburiyetiyim

Sözlerin hep boştu, vaatler yalan
Gönlümde kalmadı senden bir kalan
Yandım kavruldum ben kaç defa böyle
Gerçek bir sevgi var mıydı söyle?

Kilit vurdum kalbe, açmam bir daha

Gece çöker yine sessiz odama
Hasretin vuruyor her bir yanıma
Dilimin ucunda binlerce soru
Bulamadım bir türlü doğru yolu

Sustum hep sustum içime attım

Bir çocuk gördüm, ruhu yaralı
Dünyası sessiz, bahtı karalı
Sevgiye muhtaç, şefkat arıyor
Yaralı kalbi her gün kanıyor

Bir genç tanıdım, elleri kanlı

İçinde bir savaş var, her gün yenilirsin
Kendi sessizliğinde, erir tükenirsin
Annenin sözleri zehirli bir ok gibi
Hayatın darmaduman, sanki bir yok gibi

Korkma sakın sevgilim, ben yanındayım

Düşlerim vardı benim
Güneşli bir gün gibi
Hayallerim vardı benim
Uçsuz bir deniz gibi

Sessizce yaklaştınız

Bir tesadüf eseriydi
Rüzgârın tatlı yeriydi
Göz göze geldik o anda
Kaybolduk bu koca yanda

Arkadaşlık bir seçimdi

Adım adım izledim
Aşkı sende gizledim
Sen kaçtın ben kovaladım
Yollarında yoruldum

Ulaşmak için sana

Yüzler sahte, sözler hep yalan
Işık yanar, biter her bir plan
Gerçek susmaz, duvar bile duyar
Masken düşer, koca dünya yanar
Adım attın, derin iz bıraktın
Kendini ne sandın, rol oynadın