Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Rüzgâr esti, savruluyorum
Kendi içimde kavruluyorum
Zaman akıp geçti gitti
Sabrım artık bende bitti

Kimse duymaz feryadımı

Zirveye çıktın herkes yanında
Zaferin tadı var kanında
Düştüğün anlar ek-sil-tir seni
Yalnız bırakır bu ye-ni be-ni

Yüzünde bir maske, her gün değişir
Sözlerin hep yalan, kalbin kirlenir
Gözlerin bakıyor ama görmüyor
Gerçekler içimde sessiz ölüyor

Nefret ediyorum sahte insanlardan

Verse 1

Dört duvar arasında kaldım yine
Bakmıyor kimse artık gözlerime
Kilitli kapılar, sessiz sokaklar
Yorgun düştü bütün bu umutlar

İşte geldim kapınıza
Selam verdim yapınıza
Selamımı almazsanız
Gelmem bir daha kapınıza

Haydi kalkın sahur vakti

Sözleri bal gibi akar
Sonunda canını yakar
Hayatını yönetirler
Dünyanı başına yıkar

Oyunlar kurup dururlar

Yollar uzun olsa da pes etmedik biz
Tarihin tozunda bıraktık bir iz
Şimdi o kupa için sahadayız hep
Zafere giden yolda tek bir sebep

Şampiyon Türkiye, sesimiz çıksın

Sabah gözünü açtın
Işığa doğru kaçtın
Gerçek hayat dururken
Sanal bir tohum saçtın

Beğeni gelsin diye

Işıklar yanar her gece
Dilinde tek bir hece
Jeton gelsin, kalp dolsun
Varsın onurun solsun

Tık tık tık, kapı çalar

Bir sabah uyandıklarında,
Gökyüzü kurşun,
toprak kan kokardı.
Gülüşleri henüz
tomurcukken,
Yürekleri korkuyla dolardı.