Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Yollarımız ayrıldı bak sonunda
Hüzün var şimdi her bir yanımda
Sözlerin bittiği o yerdeyiz
Artık biz yabancı iki gölgeyiz

Gözyaşım dökülür sessizce yere

Zaman akıp gidiyor avuçlarımdan sessizce
Güneş veda ediyor ufukta gizlice
Yarın çok geç olabilir her şey biter aniden
Bir iz bırak kalbimde gitmeden bu dünyadan

Beni ölmeden sev, tut ellerimi sıkıca

Gazetede bir isim, bir fotoğraf daha var
Dünya sanki daralmış, her yer zifiri duvar
Ayla, Leyla, Zeynep mi? Kimdir sıradaki can?
Durmuyor bu fırtına, akıyor her yerde kan

Yeter artık yeter, bitsin bu cinayetler

Kalbimde bir sızı, her yanım yara
Dünyam döndü birden kapkara
Verdiğin sözler hep yalanmış meğer
Sevdamız değilmiş bir ömre değer

Sözlerin silahtı, bakışın kurşun

Kaçtığın yer dar, geri dönemezsin,
Yalanla yüzleş, gözden silemezsin,
Son pişmanlık boş, çözüm getirmez,
Düştüğün yer soğuk, kalkamazsın sessiz.

Son pişmanlık fayda etmez,

Bir bakışın yetti beni yakmaya
Kıyamam ben sana hiç bakmaya
Kaderim yazılmış senin yanına
Canım feda olsun senin canına

İyi ki varsın yanımda her an

Gözlerinde doğar güneş her sabah
Seninle biter içimdeki her ah
Yollarımız birleşti bu kaderde
Aşkın yankılanır her bir yerde

Bu destan yazıldı gökyüzüne

Kalbimde açtığın derin bir yara
Dönüp de bakmadın hiç arkana
Sözlerin yalanmış her şeyin sahte
Bıraktın beni bu karanlık kadehte

Ne cenazeme gel ne de taziyeme

Gün batarken pencerende, bak son kez
Ara anneni “alo” de, duy özlediğin sesi
Arkadaşınla barış, küslük kalbe ağır iz
Kırık kalpleri onar, sönmeden içindeki his

Uyumadan önce söyle sevgini eksiksiz

Sordun mu hiç kendine, bitti mi diye?
Her şeyi bıraktım ben o geçmişe.
Umrumdaydın inan, her anımda sen,
Vazgeçmedim asla, seni severken.

Kırmana izin verdim, son zerreme kadar,