Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Altın olsa her yanın, gümüş dolsa her yerin
Bir gün biter dermanın, solar gider o ferin
Dünya malı dünyada, kalır elbet burada
Uyan artık rüyadan, kalma sakın darda

Sarayların olsa da, tahtın göğe erse de

Bir feryat yükselir derin geceden
Kurtulmak lazım bu bilmeceden
İstismar gölgesi çöker üstüne
Zulüm mü kaldı bugünden düne?
Vahşet kol gezer, sokaklar tekinsiz
Kalpler taş olmuş, ruhlar bedensiz

Her sabah aynı yol, aynı durak
Kalbim sana yakın, yolum uzak
Göz göze gelince solar yüzüm
Söyleyemem sana, biter sözüm

Adını söyleyemem, içimde saklı

Oyuncak yerine dertleri tuttum
Uçurtma uçurmayı çoktan unuttum
Küçücük omuzda koca bir dünya
Gerçekler ağırdı, bitti bu rüya

Yaşayamadım ben hiçbir mevsimi

Gözlerime bakıp daldın derine
Kimseyi koymadım senin yerine
Meğerse saklanmış zehir diline
İnandım her gece tatlı sözüne

Bir rüya gibiydi geçti günlerim

Üzülsen de bazen sakın korkma
Karanlık çökse de geri bakma
Umudun tükense de sakın susma
Hayallerini sakın ha bırakma

Yolların yorsa da hep adım at

Gözlerinde fırtına, ruhun darmadağın
Karanlık bir kuyuda, yok tutunacağın
Zihnindeki sesler hiç susmak bilmiyor
Kalbim senin yolunda, senden vazgeçmiyor

Annen yıktı dünyanı, kırdı kanadını

Hayallerim kaldı yaşlı gözümde
Bir hüzün saklı her bir sözümde
Bıraktım her şeyi dünün izinde
Kayboldum sessizce günün içinde

O eski limana dönmem bir daha

Yıldızlar sönüyor gökyüzü kara
Kalbimde açıldı derin bir yara
Zaman akıp gitti, durmadı bir an
Geriye kalanlar sadece yalan

Toprak alır beni, saklar bağrına

Sormadan açtım gözümü, bu yabancı diyara
Haberim yoktu gelirken, düştüm derin bir nara
Bir nefesle başladı, bu gizemli hikâye
Bilmeden adım attım, verilmiş bir payeye

Küçücüktü ellerim, sonra birden büyüdüm