Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Gecenin koynunda sustum yine
Adını andım içim titreye titreye
Bir umut diye tuttum ellerini
Meğer yalanmış tüm sözleri

Mum ışığı titrer loş odanda
Hayalim canlanır her bir yanda
Bir sızı başlar tam o anda
Hapsolursun bitmeyen bu rüyada

Geceler uzun, karanlık hep tetikte,
Bir hata yaparsan düşersin derinde.
Kimseye güven yok, herkes bir plan peşinde,
Sokaklarda kazanmak için güç var elinde.

Her köşe dönülmez, risk hep yanında,

Sokaklar öğretti sessiz çığlığı
Gömüldü hayaller, kalmadı sığlığı
Kelimeler kanar, kalemim ise dik
Karanlıkta gölgen bile gider, bak eksik

Kırık aynalarda kendime baktım

Penceremden bakarım boş sokağa
Hasret düşer yine bu toprağa
Eski bir şarkı çalar uzaktan
Benzer ömrümüz kuru yaprağa

Yürürüm yollarda tek başıma

Yollar bitti, ışıklar söndü
Zaman sanki geriye döndü
Elimde kalan sadece hüzün
Hayali gitmez o güzel yüzün

Sözler tükendi, sustu dudaklar

Yollarımız ayrıldı bak sonunda
Hüzün var şimdi her bir yanımda
Sözlerin bittiği o yerdeyiz
Artık biz yabancı iki gölgeyiz

Gözyaşım dökülür sessizce yere

Zaman akıp gidiyor avuçlarımdan sessizce
Güneş veda ediyor ufukta gizlice
Yarın çok geç olabilir her şey biter aniden
Bir iz bırak kalbimde gitmeden bu dünyadan

Beni ölmeden sev, tut ellerimi sıkıca

Gazetede bir isim, bir fotoğraf daha var
Dünya sanki daralmış, her yer zifiri duvar
Ayla, Leyla, Zeynep mi? Kimdir sıradaki can?
Durmuyor bu fırtına, akıyor her yerde kan

Yeter artık yeter, bitsin bu cinayetler

Kalbimde bir sızı, her yanım yara
Dünyam döndü birden kapkara
Verdiğin sözler hep yalanmış meğer
Sevdamız değilmiş bir ömre değer

Sözlerin silahtı, bakışın kurşun