Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Kim aç kim susuz
Olup bitene susmuşuz
Haberler de manşet
Yarına umutsusuz

Para yı pul edenler

Cam kırıkları var, bastığım yerde
Kaldım karanlıkta, çekildi perde
Sesini duymasam, solar bu güller
Savruldu havaya, o eski küller

Virane olmuş parçalanmış duygularım

Sözlerim ağır geldi biliyorum
Şimdi kapında bekliyorum
Yanlış yaptım kabul ediyorum
Seni canımdan çok seviyorum

Affet beni ne olur sevgilim

Akşam olunca renkler solmasın
İçine sakın keder dolmasın
Gidiyorum ben uzak diyara
Merhem olun siz derin yaraya

Ağlamak değil, gülmek yakışır

Zaman akar gider durmadan
Vazgeçme sakın yorulmadan
Gökyüzü senin için parlar
Açılır önünde tüm kapılar

Kendi gücüne inanmalısın

Yastıkta izin, yanımda yüzün
Uzakta kalsın keder ve hüzün
Güne merhaba derken seninle
Mutluluk dolar her bir zerremle

Perdeler arasından sızan ışık

Rüzgâr esti, savruluyorum
Kendi içimde kavruluyorum
Zaman akıp geçti gitti
Sabrım artık bende bitti

Kimse duymaz feryadımı

Zirveye çıktın herkes yanında
Zaferin tadı var kanında
Düştüğün anlar ek-sil-tir seni
Yalnız bırakır bu ye-ni be-ni

Yüzünde bir maske, her gün değişir
Sözlerin hep yalan, kalbin kirlenir
Gözlerin bakıyor ama görmüyor
Gerçekler içimde sessiz ölüyor

Nefret ediyorum sahte insanlardan

Verse 1

Dört duvar arasında kaldım yine
Bakmıyor kimse artık gözlerime
Kilitli kapılar, sessiz sokaklar
Yorgun düştü bütün bu umutlar