Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Bakınca aynaya ne görüyorsun?
Yalanla dolanla gün öldürüyorsun.
Herkesi kandırıp güldüğünü sanma,
Kendi kuyunu kendin kazıyorsun.

Kalbini bozan kendini bozar,

Bitmeyen geceler çöktü üstüme
Kederler eklenir her gün derdime
Yollarım kapalı, çıkmaz bir sokak
Yüreğim yorgun ve kalbimse korkak

Gizli bir tuzak var her bir adımda

Zirveler beyaz, dumanlı başı
Dinmiyor asla, gözümün yaşı
Yalnızlık sanki, sabır taşı
Bitmedi bende, bu gönül savaşı

Dağlarda kar var, aklımda yar var

Sabah oldu yine dertler kapıda
Kimse bakmaz oldu artık sağa sola
Ekranlarda hep aynı acı hikâye
İnsanlık gidiyor sanki bir hiç uğruna

Sokaklar soğuk ve kalpler buz tutmuş

Dünya soğuk bir yer oldu
Gönüllere hüzün doldu
Merhamet bitti tükendi
Umutlar dalında soldu

Nefesim daralır her bir adımda
Zehirli bir duman her bir tadımda
Ciğerler yorulmuş rengi kararmış
Gençliğim solmuş vaktim azalmış

Bir tane yakarsın geçer sanırsın

Sokaklar karanlık kan kokar
Ümitsiz düşler seni boğar
Korkunun yankısı duvarlarda
Katiller gezer aramızda

Gözlerin artık bakmıyor bana
Sözlerin sanki yabancı sana
Her şey bitti mi bir anda böyle
Gerçeği artık yüzüme söyle

Güvendiğin dağlar yıkılır

Dünya malı gelir geçer,
Ne köşk kalır, ne bir biçer.
Zengin fakir hepsi göçer,
Kefenin cebi yok dostum.

Altın, gümüş neye yarar?

Sustum hep içime attım
Karanlık gecede yattım
Kimseyi kırmadım ama
Kendimi bıraktım gama

Affet beni ey ruhum