Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Kalp mi söyler bu derin sözü?
Yoksa yalnızlık mı yakar özü?
Bir boşluk mu bizi hep iten?
Yoksa aşk mı sessizce biten?

Sessizce bekleriz her sabahı

Sessizce bekledim, yolunu her gün
Sensiz geçen zaman, inan ki sürgün
Adını andıkça, titrer bu gönlüm
Seninle anlamlı, artık bu ömrüm

Karanlık gecede, kutup yıldızım

Kalbindeki mührü kırmaya geldim,
Sana tüm ömrümü vermeye geldim.
Aşılmaz yolları aşmaya geldim,
Aşkınla yeniden doğmaya geldim.

Gözlerin bir deniz, derin ve sessiz,

Bakınca aynaya ne görüyorsun?
Yalanla dolanla gün öldürüyorsun.
Herkesi kandırıp güldüğünü sanma,
Kendi kuyunu kendin kazıyorsun.

Kalbini bozan kendini bozar,

Bitmeyen geceler çöktü üstüme
Kederler eklenir her gün derdime
Yollarım kapalı, çıkmaz bir sokak
Yüreğim yorgun ve kalbimse korkak

Gizli bir tuzak var her bir adımda

Zirveler beyaz, dumanlı başı
Dinmiyor asla, gözümün yaşı
Yalnızlık sanki, sabır taşı
Bitmedi bende, bu gönül savaşı

Dağlarda kar var, aklımda yar var

Sabah oldu yine dertler kapıda
Kimse bakmaz oldu artık sağa sola
Ekranlarda hep aynı acı hikâye
İnsanlık gidiyor sanki bir hiç uğruna

Sokaklar soğuk ve kalpler buz tutmuş

Dünya soğuk bir yer oldu
Gönüllere hüzün doldu
Merhamet bitti tükendi
Umutlar dalında soldu

Nefesim daralır her bir adımda
Zehirli bir duman her bir tadımda
Ciğerler yorulmuş rengi kararmış
Gençliğim solmuş vaktim azalmış

Bir tane yakarsın geçer sanırsın

Sokaklar karanlık kan kokar
Ümitsiz düşler seni boğar
Korkunun yankısı duvarlarda
Katiller gezer aramızda