Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Bir nefeslik ömre,
sonsuz kibirle yaslanıp,
Yaradan'ın bahşettiği
cömert sofraya ihanet ederiz?

Topraktan geldik, toprağa gideceğiz…

Vara vara vardım o kara taşa
Yazılanlar gelir elbet bu başa
Gurbet elde kaldım bak tek başıma
Hasret ettin beni kavim gardaşıma

Gözlerimi kapattım, bir dünya kurdum
Yıldızların altında, kendimi buldum
Yollar uzun olsa da, hiç yorulmadım
Kendi masalımda ben, asla durmadım

Hayallerim var benim, kalbimde saklı

Gece çöker sessizce odama
Hasret dolar bitmeyen sevdama
Resmin bakar masanın ucundan
Tutamadım aşkı avucundan

Unutamazsın beni asla biliyorum

Bir veda şarkısı çalıyor yine
Hüzünler ekledim her bir günüme
Gidişin içimde sönmeyen ateş
Doğmuyor ufkuma artık bir güneş

Unutmalıyım seni, gitmeliyim uzağa

Karanlık gecede çığlık yükselir,
Suçlular kol gezer, vicdan tükenir.
Adalet suskun, susmaz bu öfke,
Uyan artık, vakit geldi, haydi gerçeğe!

Bir çığ gibi büyür, kirlenir her yan,

Altın olsa her yanın, gümüş dolsa her yerin
Bir gün biter dermanın, solar gider o ferin
Dünya malı dünyada, kalır elbet burada
Uyan artık rüyadan, kalma sakın darda

Sarayların olsa da, tahtın göğe erse de

Bir feryat yükselir derin geceden
Kurtulmak lazım bu bilmeceden
İstismar gölgesi çöker üstüne
Zulüm mü kaldı bugünden düne?
Vahşet kol gezer, sokaklar tekinsiz
Kalpler taş olmuş, ruhlar bedensiz

Her sabah aynı yol, aynı durak
Kalbim sana yakın, yolum uzak
Göz göze gelince solar yüzüm
Söyleyemem sana, biter sözüm

Adını söyleyemem, içimde saklı

Oyuncak yerine dertleri tuttum
Uçurtma uçurmayı çoktan unuttum
Küçücük omuzda koca bir dünya
Gerçekler ağırdı, bitti bu rüya

Yaşayamadım ben hiçbir mevsimi