Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Kalbimi açtım her gelene
İnandım her bir gülene
Dost bildim yalan yüzleri
Duymadım acı sözleri

Yandım ama hiç sönmedim

Eski bir şarkı çalar derinden
Oynatır dünyayı sanki yerinden
Bakışlar soğuk, eller buz gibi
Kayboldu sevda bir yıldız gibi

Şehir değişti, yollar yoruldu

Bir adım ötesi sonsuz gece
Hayat çözülmez bir bilmece
Sınırdayım, nefesim dar
Yüreğimde bitmez bir efkâr

Sokak lambaları altında yalnız adımlar
İçimde büyüyen suskun paramparça anılar
Sırtımdaki yükler ağır geceler kadar
Güvendiğim herkes oldu başka yüzler kadar

Gitme sevgilim yanımda kal
Sensiz ölüyor içimde zaman
Gözlerin düşüyor gecelerime
Kalbim ağlıyor sessizce her an

Maskeler takılmış yüzler gülmüyor
Gerçekler saklı hiç kimse görmüyor
Yalanlar içinde kaybolmuş yollar
Boşuna bekliyor kapalı kollar

Aynaya bakınca kimi görüyorsun

Kapı kapandı, sesin kesildi
Bütün hayaller yere serildi
Çocuklar sordu, sustum öylece
Bitmek bilmedi bu uzun gece

Neden gittin, bizi bıraktın?

Sokaklar soğuk, nefesim buhar
Sırtımda yükler, görünmez duvar
Her adım attığımda yol biraz uzar
Geçmişim silik, sanki bir rüya kadar

Anılar toz oldu, uçtu elimden

Bir masalın içinde, kaybolduk seninle
Dokunmak yasak bize, en derin sevginle
Aramızda dağlar var, aşılmaz yollar
Boşlukta sallanır, uzanan bu kollar

Zor olsa da sevmek, vazgeçmem asla

Yollar uzun, yüküm ağır
Dünya dilsiz, dünya sağır
Kalbim yorgun, sesim kısık
Gönlüm sanki bir karanlık

Adım adım bitti yollar