Eray Yalçın Şiirleri - Şair Eray Yalçın

Kapı kapandı, sesin kesildi
Bütün hayaller yere serildi
Çocuklar sordu, sustum öylece
Bitmek bilmedi bu uzun gece

Neden gittin, bizi bıraktın?

Sokaklar soğuk, nefesim buhar
Sırtımda yükler, görünmez duvar
Her adım attığımda yol biraz uzar
Geçmişim silik, sanki bir rüya kadar

Anılar toz oldu, uçtu elimden

Bir masalın içinde, kaybolduk seninle
Dokunmak yasak bize, en derin sevginle
Aramızda dağlar var, aşılmaz yollar
Boşlukta sallanır, uzanan bu kollar

Zor olsa da sevmek, vazgeçmem asla

Yollar uzun, yüküm ağır
Dünya dilsiz, dünya sağır
Kalbim yorgun, sesim kısık
Gönlüm sanki bir karanlık

Adım adım bitti yollar

Bir dargın bir barışık halimiz
Tükendi bitti tüm sabrımız
Nereye gider bu yolumuz?
Belli değil hiç sonumuz

Oyunlar oynamayı bırak

Kalbim yorgun düştü yollarda
Gözüm kaldı hep o sonlarda
İnancım bitti her bir bakışa
Yenildim yine bu sert akışa

Gülüşler sahte sözler yalanmış

Aynada bir yabancı, bakıyor gözlerime
Yükledim tüm dertleri, yorgun sözlerime
Geçmişin gölgesinde, kaybolmuş hayallerim
Boşuna harcanmış, o güzel günlerim

Yazık oldu gençliğime, boşa geçen senelere

Bu dünyaya yalnız geldim ben inan
Sensiz geçen her an sanki bir yalan
Gözlerinde buldum huzuru her an
Seninle başladı bu büyük destan

Yeminim var benim dönmem sözümden

Kapandı kapılar, bitti masallar
Gerçekle yüzleşti bütün duygular
Artık hayallerde yaşamıyorum
Kendi yolumda ben yürüyorum

Aşk bitti artık, hayat başladı

Sözlerim çok sertti dün gece
Dilimde kaldı her bir hece
Kalbimde derin bir sızı var
Çözülmez bu büyük bilmece

Yeniden başlayalım gel