Vakit Çok Erken Şiiri - Eray Yalçın

Oyuncak yerine dertleri tuttum
Uçurtma uçurmayı çoktan unuttum
Küçücük omuzda koca bir dünya
Gerçekler ağırdı, bitti bu rüya

Yaşayamadım ben hiçbir mevsimi
Rüzgârlar sildi hep benim ismimi
Çocukluk, gençlik, yaşlılık derken
Gidiyorum işte, vakit çok erken

Gençliğim bir kuştu, uçtu elimden
Anlamadım hayatın sert dilinden
Koşturmakla geçti bütün seneler
Yıkıldı üstüme eski perdeler

Şimdi dizlerimde derman kalmadı
Kimse halimi hiç gelip sormadı
Yaşlılık gelince yollar kapandı
Yüreğim her zaman buna inandı

Azrail bekliyor kapı önünde
Hüzünler birikti son bir günümde
Yaşanmamış yıllar ağır bir yükmüş
Gönlüm bu hayata boynunu bükmüş