Adalet Terazisi Şiiri - Eray Yalçın

Sokak lambaları titrer derinden
Bir hayat kayıp gider ellerinden
Kimsesiz bir çığlık yankılanır durur
Haksızlık gelip de kalbinden vurur

Kapılar kapalı, pencereler dar
İçimde bitmeyen büyük bir efkâr
Gidenler dönmüyor, toprak kucaklar
Kalanlar korkuyla yolu adımlar

Masumlar mezarda, toprak altında
Suçlular sokaklarda, gün ışığında
Adalet beklerken yorulduk artık
Karanlık içinde kaybolduk artık

Hangi el tutacak düşen bir canı?
Kim silecek akan masumun kanını?
Düzen bozulmuş, terazi dengesiz
Herkes bir tarafa dağılmış sessiz

Umut bir tohumdur, yeşerir elbet
Biter bu karanlık, biter bu gurbet
Hak yerini bulur, sesimiz gürleşir
Dünya o zaman gerçekten güzelleşir