Dünya Susar Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Sevginin tarifi olmaz derler,
haklıydılar belki de…
Çünkü sevgi anlatıldıkça eksilir,
yaşandıkça ağırlaşır insanın içinde.
Bir görünüm başlar bazen,
bir susuşta büyür,
bir gidişte paramparça olur.

Kıymet bilenin elinde
dua gibi saklanan sevgi,
kırılmasın diye sesi kısılır,
üzülmesin diye kalbi yorulur.
Ama harcayanın cebinde bozukluğu vardır,
düşer, eğilip almaz,
“Nasıl olsa var” der
ve yokluğuna uyanır bir sabah.

İhanet öğrencileri de sevilir bu hayatta kalır,
en çok da onlar…
Çünkü yarayı açan el,
hep en uzanan insana.
Hatıraları tek bir cümleye sığdıranlar,
“O da geçti” deyip geçenler,
geceler boyu ağlatıp
sabah günü gülenler de
“Ben sevdim” der utanmadan.

Kime sorsan
en çok o sevmiştir kendince,
çünkü sevgi herkesin ağzında başka durur.
Kimi sevgi der sahiplenmeye,
kimi vazgeçmemeye,
kimi de can yakmaya isim verir.
Ama kimse
yaraya yaşadığı adını hatırlamaz.

En büyük yaran ne deseler,
kimi annem der,
sesi titrer, gözler kaçar.
Kimi babam der,
yarım kalmış bir cümle gibi özet.
Ama kimse yüksek sesle söylemez
“Evladım” diye…
Çünkü çocuğun yarası
dile gelmez,
gelen dünya susar.

Evlat yarası başkadır,
içine gömülür insan,
havanın kendisi olur.
Bir fotoğrafa bakıp
yıllarını alacaklar bir anda.
Gülüşünde eksik bir harf, yani
bitmeyen bir dua taşır.
Kimse anlamaz,
anlamaz zaten.

Bazı sevgiler vardır,
ne anlatılır
ne unutulur.
Sadece dolaşan…
Omuzlarında görünmeyen bir yük,
boyutlarda dinmeyen bir sızı gibi.
Ne zaman “İyiyim” desen,
ilk onları yalan çıkar.

Sevgi bazen kurtarır,
bazen boğar.
Bazen ev olur,
bazen mahvolur.
Ama şunu herkes bilir,
itiraf etmesise de:
Sevgi en çok
yanlış ellerde can yakar.

Ve insan,
en çok bulunduğu yerden
eksilir bu hayatta.