Doyamadıgım sevdam

Ben sana doyamadım ki,
İnsan sevdiğine nasıl doyar, söyle?
Bir bakışınla ömrüm değişirken
Nasıl olur da kalbim “yeter” der böyle?

Sevda dediğin bir yangınsa eğer,
Ben en derininde yandım habersiz,
Sen bir damla su gibi değdin içime
Ama söndürmedin… bıraktın çaresiz.

İnsan sevdiğinin gidişine
Nasıl hazırlar ki kendini?
Hangi dua, hangi sabır yeter
Bir kalbin yarım kalmasına şimdi?

Bir sabah uyanıyorum ansızın,
Ellerin yok… tutunamıyorum hayata,
Kokun yok… nefesim eksik sanki,
Sesin yok… dünya sağır bana.

Adımı sen gibi söyleyen yok artık,
O ince, o derin, o içten hâliyle,
Bir isim bile bu kadar mı yanar
Bir insanın kalbinde, bir sevdayla, bir iz ile…

Sen yoksun…
Ve yokluğun öyle ağır ki içimde,
Sanki her şey yerli yerinde ama
Bir tek ben eksilmişim bu şehirde.

Sanki kıyamet kopmuş içimde
Ama kimse duymamış çığlığımı,
Gökyüzü bile susmuş o gün
Toprak örtmüş umutlarımı…

Altında kalmış gibiyim hatıraların,
Nefes alsam bile yaşamıyorum,
Gülsem bile eksik bir yanım
Çünkü ben seni unutamıyorum…

Duygusuz dediler bana,
Ruhsuz dediler, sustum sadece,
Kimse bilmedi içimde
Her gece yeniden öldüğümü sessizce…

Bir sen vardın beni ben yapan,
Şimdi aynaya bakıyorum, yabancı,
Gözlerim tanıdık ama içim bomboş
Kalbim sanki terk edilmiş bir hancı…

Ne kadar kaçsam senden,
O kadar sana yakalanıyorum,
Unutmak için attığım her adımda
Adını tekrar anıyorum…

Belki alışırım dedim yokluğuna,
Belki zaman sarar bu yarayı,
Ama zaman sadece öğretti bana
Sensizliğin ne büyük bir cezayı…

Şimdi ben yarım bir hikâyeyim,
Sonu yazılmamış, eksik bir şiir,
Her mısramda sen varsın hâlâ
Ama sen yoksun… işte en ağır zehir…

Bil ki…
Bir gün herkes unutulur belki
Ama sen bende kalacaksın,
Çünkü ben seni
Geçen zamana değil
Geçmeyen kalbime yazdım…