Dilsiz yanılgı Şiiri - Eylül Çiçeği

Herkes beni ayakta bilir, yıkılmaz bir kale gibi,
Yüzümde o bildik vakur duruş, sırtımda dünyanın yükü.
Kimseye tek kelime etmedim, sustum içimin yangınını,
Kimse bilmedi bu sessiz sarayın nasıl darmadağın olduğunu.
Ben o zifiri karanlıkta bir tek senin gözlerine baktım,
"O anlar" dedim, "o bilir içimdeki bu dilsiz feryadı."
Dünya sağır kesilmişken kalbimin o gizli atışına,
Sadece senin limanını sığınacak tek hakikat sandım.
Ne büyük bir yanılgıymış, ne acı bir aldanış meğer,
İçimi titreten o sızıyı, sen bir kalemde silip geçtin.
Ben seni sessizliğime ortak, ruhuma ayna sanırken;
Sen o sığ kıyılarında kendi gölgeni büyütmeyi seçtin.
Şimdi ne sana bir sözüm var, ne dünyaya bir şikayetim,
Kendi içimde sustuğum o sırla, tek başıma yürüyeceğim.
Sen beni anladığını sanırken o sahte dehlizlerinde,
Ben bu dilsiz acının içinden, asaletimle geçeceğim.