Bir kendime yetemedim Şiiri - Eylül Çiçeği

​Koştum, ömrümü serdim herkesin yollarına,
Gelen benden kopardı, giden benden eksiltti.
Kanat oldum uçurdum hayatın kollarına,
Herkeste bir izim kaldı, bir beni benden etti.

​"Canım" deyip büyüttüğüm evlatlar kıymet bilmedi,
Sevdiğim dediğim yar, bir gün dönüp dinlemedi.
Feryadım çığlık oldu, bir tek yankısı dönmedi,
Herkese yetti bu ömür de... Bir kendime yetmedi.

​Oysa ne zordur anlamak, emek ister, can ister,
Yüreğini ortaya koyacak koca bir meydan ister.
Görmediler içimi, sormadılar derdin ne,
Suçlamak en kolayıydı, vurdular hep kendime.

​Şimdi yorgun bir yürekle baş başa kaldım burada,
Gözümden akan yaşın hesabı kaldı yarında.
Anlaşılmak lükstü meğer bu vefasız dünyada,
Herkese can oldum da, bir kendime yetemedim.