Börteçinenin uyanışı Şiiri - Eylül Çiçeği

Sen beni o sığ sularında solar mı sandın?
Gidişinle bu dertli başım yıkılır mı sandın?
Karanlık dehlizlerde esir kalır bu ruhum,
O çocukça oyunlarında yok olur mu sandın?
​Kırdım o dar çemberi, Ergenekon misali,
Önümde parlar artık Börteçine’nin hayali.
O kutsal dişi kurdun dik, mağrur yürüyüşüyle,
Bak şimdi benden uzağa, o ışıklı hayata!
​Üzerimden attım o ağır, dertli bulutu,
Gözlerimde parlar yarının sönmez umudu.
Çiğdem kıştan çıktı, buldu asıl duru kutu;
Sen kendi karanlığında avun dur o sahte adımla!
​Neredeyim diye merak ediyordun ya hani?
Kendi zirvemdeyim artık, geçtim o fani teni.
Asalet dağlarında izimi bulamazsın;
Gülüşüm sığmaz artık senin o dar duvarına!