Arınma Şiiri - Eylül Çiçeği

Arınma
İnandım... Bir kurdun asaletine yakışır gibi,
Mert sandım, sözünün eri sandım o hileli gölgeyi.
Temiz kalbimin dürüst sancağını açmışken dünyaya,
Göremedim arkamdan kurulan o sinsi pusuyu.
Çocuklarım, can parçalarım, sığındığım evim...
Sizi o yalanların fırtınasından koruyamadı elim.
Bir yalana feda ettim o tertemiz düzeni,
Şimdi evladımın dilindeki okla kanar yüreğim.
Utanç benim değil, o sahte maskelerin harcıdır,
Bu asil kadını yanıltmak, o korkağın borcudur.
Evet, kırıldı dalım, döküldü yuvamın taşları,
Ama Börte’nin ayağa kalkışı, fırtınanın harcıdır.
Siz vurun sitemi yüzüme, ben sükutla beklerim,
Bu rezillik perdesini kendi ellerimle indiririm.
O notsuz tabloyla geçmişi tarihe gömer de,
Evlatlarımın önünde küllerimden yeniden doğarım