Belleğin Azmi Şiirleri - Şair Belleğin Azmi

Saka kuşum kafeste duruyordu
Kalmak istiyor sandım
Hafifçe yokladım kalbini, yerinde yoktu
Kalbinin yokluğu sineme saplanan bir oktu
Içimi kanatan ama bırakmak istemediğim keskin bir ok...
Köklerime baktım kurumuştu

Yıllarca kalp heybemde sakladığım sevdam.
Dile kolay, kalbe kördüğüm,
Elinin elime hiç değmediği o uzun sürgün...
Sesin bir rüzgardı, sözlerin birer köprü,
Ama hep o boşlukta kaldı tenin gizli mührü.
​Kurulan hayalin, sessiz ve derin izinden,

Sarı sardunyalar da soldu bak.
Oysa sen sarı sardunyaları ve tiryaki menekşelerini severdin.
Ahmet Telli'nin "Gidersen Yıkılır Bu Kent" şirini de...
Ben bu gün, sevdiğin kadına seslenirken titreyen sesinle, yıkılan tüm şehirlerin altında kalan benmişim gibi hissettim.
Meğer ben senin bir başkasına yazdığın her dizeyi kendi üzerime alacak kadar divaneymişim.
Simdi nasıl beceririm sana kalemimin artık seni yazmadığını göstermeyi.

Herkes herkese hasta diyordu
Kimse hasat etmiyordu sağ gönülleri
Ölsün diye bekleniyordu ruhlar
Sonra topraklarına güller dökülüyordu
Feridüddin öldü sözü sonsuzlukta yankılandı
Kays öldü Mecnunluğunu bıraktı âşık gönüllere

Esaret barındıran ne varsa terk ettim.
Ne sistem tanıdım artık ne de duygu.
Bu defa yüreğimi de almadım yanıma bir bavul gibi.
Onu da senin ülkende kimsenin bulamayacağı ve d/okunamayacağı bir yere bırakarak yittim.
Eskiye dair ne varsa yaşanan belki de yaşanması mümkünken yaşatılmayan hepsini ardıma bıraktım, hayallerimin dahi kanatlarını kırarak ki bir daha uçup da konamasınlar diye sol göğsümün üzerine...
Çok şey öğrendim senden.

Ruhumun piyanosunda ne kadar nota varsa bastın hepsine.
Nota bilmeyen yaramaz bir çocuk gibi umarsız.
İçimde ne kadar ses varsa yükselttin beynimin kulaklarını sağır edercesine
Sevmemene razıydım oysa!
Oysa razıydım kapılarını kapatmana!
Sense eşiğinde kalmamı istedin.

Salına salına geçti gün.
Adın dilime dolanmış değildi.
Unutulmuştun, unutmuştum...
Ama gel gör ki yine gece
Yine göğsümde çırpınan kısa ve kesik nöbetler...
Şah damarım şaha kalkmış asi atlar gibi

Bu gün garip bir şey hissettim içimde.
Ne bir tutunma ne bir boşluk adı konulmamış bir sarhoşluk.
Sekerat...
Aylardan sonra ilk defa uzun uzun baktım yüzüne, göz kapaklarını, şakaklarını, elmacık kemiklerini ezberletmeye çalıştım yine parmak uçlarıma ama nafile. Ne ben vardı, ne de bana dair bir iz.
Kalbimi yokladım, ince bir sızı garip bir sûkunet.
Sana dair bize dair ne varsa sekerat merhalesini geçmiş, ruhunu teslim etmiş çoktan.

Bu gün yine sızın düştü içime.
Denize çıkan sokağın solunda duruyorken.
Tahammül kadehim kırıldı birden,
Paramparça battı solumun derinine, kanadım usulca.
Solum kanarken, kelebekler uçuşuyordu midemin üzerinde, sonra göğsümün sızısı hafsalımda vuruyordu o kelebekleri.
Boğazım düğüm düğüm oluyordu.

"Aşk, marazi bir hastalıktır. " diyordu şair.
Bu günlerde iliklerimde dolaşıyor bu söz...
Dilini oynatmadan konuşmak,
Görmeden b/akmak içine
Ve isteyememek başka hiç bir kapı eşiğini,
Hastalık değil de neydi?