Dalgalar Şiiri - Belleğin Azmi

Çok zor bir günün, yanılgıların ve yenilgilerin ardından nihayet bitti mesai.
Kendimi denizin dalgalarına bırakmak üzere çıktım yola.
İçimde sönmek bilmeyen bir ateş var gibi.
Sanki tüm denizleri de içsem fayda vermeyecek.
Hiç kimseyle konuşmadım tüm gün.
Ben ağladım onlar izledi, ben ağladım onlar sigara verdi.
Ama sen karşımda olsan, o kadar çok konuşurdum ki sana, dayanamaz ağzımı kapardın ellerinle .
Beni sevmediğini biliyorum.
Seni sevmeye, istemeye hakkımın olmadığını da ...
Ama gelip göğsüne serilme ve oraya saklanma fikri çıkmıyor aklımdan.
Haddini aşan bu arzu aynalara küstürüyor beni. Utanıyorum!
Denizin dibine kadar vardım ama bırakamadım kendimi. Göğsünü istedim kendimi bırakmak için.
Bir insan daha ne kadar utanmalı onu sevmeyeni unutabilmek için?
Daha ne kadar yok sayılmalı?
Sanki seni yazdıkça daha da büyüyorsun içimde.
Gecelerce kapını çalıp " Bu gece sende, senle kalmak istiyorum" demek istedim.
Utandım, korktum .
Oysa bir gece veya bir gün değil; her gece her gün y/anımda ol istiyorum
Üstelik sevdiğim, beni hiç sevmediğini de biliyorum.
"Neden?" Diyorum bazen "neden ve nasıl râm oldum sana bu kadar? Neden seni her unutmak istediğimde, her zamankinden çok isleniyorsun içime, öyle ki iliklerime kadar?"
Belki de haklısın beni istememekte.
Belki de hasta sanıyorsun.
Şuraya bir söz bırakıyorum. Belki bu defa tutmaya vakıf olurum.
Sevgilim, cânım ruhum!
Seni bir daha yazmayacağım, kapına bir daha varmayacağım, unutmak için ne gerekiyorsa yapacağım. Sana ve öptüğüm ruhuna söz veriyorum.